بایگانی برچسب: s

MQ-4 Triton؛ نگاهی از نزدیک به هواپیمای بدون سرنشین تجسسی گلوبال هاوک

در دو روز گذشته خبر ساقط شدن یک فروند پهپاد جاسوسی ایالات متحده در آب های دریای عمان توسط نیروهای سپاه پاسداران تیتر اصلی بسیاری از رسانه های داخلی و خارجی بوده است. این حادثه در ساعات اولیه صبح روز پنج شنبه گذشته رخ داد و اگر چه مقامات آمریکایی در ابتدا آن را تکذیب کردند اما پس از ساعاتی چاره ای جز تایید واقعیت ماجرا نداشته و هدف قرار گرفتن پهپاد خود توسط نیروهای ایرانی را تایید کردند. اگر چه دو طرف در مورد مکان مورد هدف قرار گرفتن این پهپاد با هم اختلاف نظر دارند اما به نمایش گذاشتن قطعات باقیمانده از این پهپاد، جای شکی باقی نمی گذارد که پهپاد آمریکایی در آسمان ایران و نه در آب های بین المللی مورد هدف قرار گرفته است.

یکی دیگر از اختلافات بر سر این ماجرا، نوع پهپادی است که توسط نیروهای سپاه پاسداران مورد هدف قرار گرفته است. در حالی که نیروهای ایرانی پهپاد ساقط شده را از نوع آر کیو ۴ گلوبال هاوک (RQ-۴ Global Hawk) اعلام کرده اند اما مقامات آمریکایی اصرار دارند که این پهپاد از نوع MQ-4 Triton بوده که تفاوت هایی با دیگر مدل دارد. بدون شک در روزهای اخیر در مورد پهپاد گلوبال هاوک شنیده و خوانده اید و صحبت کردن در مورد آن تکراری است. به همین دلیل می خواهیم نگاهی نزدیک تر به پهپاد ساقط شده مورد ادعای آمریکایی ها بیندازیم که یکی از پیچیده ترین، بزرگ ترین و گران قیمت ترین پهپادهای مورد استفاده ارتش ایالات متحده است.

هواپیمای بدون سرنشین MQ-4 Triton در واقع یکی از نسخه های متفاوت گلوبال هاوک است که هر دو توانایی پرواز در ارتفاع بالا، برد بسیار طولانی و با توان پرواز ساعت ها بدون نیاز به سوخت گیری مجدد هستند که برای جمع آوری اطلاعات در ساعات طولانی مورد  استفاده قرار گرفته و محفظه های داخلی بزرگ آن ها امکان حمل سنسورهای پیچیده و ابزارهای جمع آوری اطلاعات را فراهم می کند. پهپاد Triton برای پرواز بر فراز محیط آبی، بررسی مساحت های بزرگی از اقیانوس، سواحل و زمین از ارتفاع بیش از ۵۶٫۰۰۰ پایی (۱۷٫۰۰۰ متری) بهینه و تخصصی سازی شده است. این پهپاد نیز توسط کمپانی نورثروپ گرومن (Northrop Grumman) ساخته شده و ۴۷٫۶ فوت (۱۴٫۵ متر) طول داشته و طول بین دو بال آن به ۱۳۰ فوت (۳۹٫۹ متر) می رسد که طول بال های آن را از طول بال های یک بوئینگ ۷۳۷ و گلوبال هاوک اصلی بیشتر می سازد.

یک موتور توربوفن Rolls-Royce AE3007H که برای جت های تجاری مختلفی استفاده شده، روی این هواپیما قرار دارد که سرعت آن را به ۳۶۸ مایل بر ساعت (بیش از ۵۹۰ کیلومتر بر ساعت) می رساند. برخلاف بسیاری از جت های نظامی، Triton برای سرعت های بالا ساخته نشده و بر کارآمد بودن سیستم سوخت تاکید دارد که باعث شده این هواپیمای بدون سرنشین بتواند بدون نیاز به سوختگیری مجدد تا ۲۴ ساعت در آسمان به عملیات خود به صورت بی وقفه ادامه بدهد. پهپاد مذکور می تواند در مدت ۸ ساعت مسافت ۲٫۶۶۸ مایل (بیش از ۴٫۲۹۰ کیلومتر) را بپیماید که به اندازه فاصله بین شهرهای لس آنجلس و واشنگتن دی سی است و در ادامه ۴ ساعت را به پاییدن هدف مشغول بوده و پس از پایان ماموریت به آشیانه خود بازگردد.

هواپیمای بدون سرنشین ترایتون MQ-4 سنسورهای متعددی دارد که از اصلی ترین آن ها می توان به سنسورهای الکترو اپتیکال و دروبین های مادون قرمز برای عملیات های تجسسی اشاره کرد. یکی دیگر از سنسورهای کلیدی این پهپاد برای ماموریت های دریایی سنسور فعال چند کاربردی AN/ZPY-3  (MFAS) است که یک رادار ۳۶۰ درجه ای تخصصی بوده و به طور ویژه برای شناسایی اشیاء بر روی سطح اقیانوس ها طراحی شده است. در ترکیب با توانایی این پهپاد برای انجام عملیات در ارتفاع های بسیار بالا، چنین قابلیت هایی باعث شده که MQ-4 بتواند تا بیش از ۲٫۷ میلیون مایل مربع را در طی یک ماموریت پوشش اطلاعاتی دهد. این پهپاد همچنین دارای دریافت کننده های سیگنال باند کوتاه و بلند برای شناسایی اشعه های الکترومغناطیسی از رادارها به سیستم های ارتباطی دیجیتالی، ردیابی آن ها تا منبع و در ادامه تحلیل آن هاست.

همچنین این هواپیمای بدون سرنشین پیشرفته، مجهز به یک رادار ویژه موسوم به «due regard» برای پرواز ایمن در فضاهای پروازی شلوغ بدون احتمال برخورد با دیگر هواپیماهای در حال پرواز در منطقه است. در حالی که بسیاری از جزییات عملیات انهدام این پهپاد توسط موشک های زمین به هوای سپاه پاسداران رسانه ای نشده اما گفته می شود که پهپاد MQ-4 Triton از پایگاه هوایی الظفره در امارات متحده عربی به پرواز درآمده بود. این پایگاه نظامی در گذشته مورد استفاده پهپادهای RQ-4 Global Hawk بوده و این دو پهپاد آن قدر به هم شبیه هستند که پایگاه الظفره بتواند محلی برای استقرار آن باشد.

اولین سیستم ضد پهپاد برای ساقط کردن هواپیماهای بدون سرنشین با امواج مایکروویو؛ PHASER

حملات پهپادی، مانند حملات اخیر دسته ای از این پرندگان کوچک بدون سرنشین به دو مجتمع نفتی در عربستان سعودی، در حال افزایش بوده و اکنون ایالات متحده بیش از هر زمان دیگری برای توسعه روش های جدیدی به منظور مقابله با حملات صورت گرفت توسط پهپاد دست به کار شده است. در روزهای گذشته، پنتاگون در گزارشی به کنگره اعلام کرد که این نیرو یک سیستم نظامی مایکروویو که برای از بین تهاجم گروهی پهپادهای دشمن از طریق پالس های انرژی طراحی شده را خریداری کرده است. این خرید به منظور استقرار سیستم موسوم به PHASER در خارج از کشور برای یک بررسی یک ساله صورت گرفته که آن را به اولین سلاح دفاعی با انرژی هدایت شده که وارد میدان نبرد شده تبدیل می سازد. نیروی هوایی ایالات متحده بیش از ۱۶٫۲۸ میلیون دلار برای نمونه اولیه سیستم مایکروویو پر انرژی PHASER هزینه کرده است که قرار است در مکانی نامشخص در خارج از ایالات متحد مورد ارزیابی و آزمایش میدانی قرار گرفته و انتظار می رود که این مرحله آزمایشی در ۲۰ دسامبر ۲۰۲۰ به پایان برسد.

نیروی هوایی ایالات متحده چندین سیستم انرژی محور را برای بررسی توانمندی های آنان در میدان نبرد خریداری کرده است و به گفته مقامات رسمی این نیرو، برخی از آن ها در خط مقدم مناطق حساس جهان، جایی که جنگ پهپادی تبدیل به یک تهدید بزرگ برای این نیرو شده است، مانند کره شمالی، آفریقا، اوکراین و اخیراً نیز خاورمیانه مستقر خواهند شد. مقامات رسمی نیروی هوایی و کمپانی اسلحه سازی ریتون (Raytheon) که سازنده سیستم مایکروویو PHASER  است می گویند که خرید این سامانه از قبل در حال انجام بوده و نمی توان آن را پاسخی صرف به حملات اخیر پهپادی به مجتمع های نفتی عربستان سعودی دانست. ژنرال جوزف دانفورد، رییس ستاد مشترک ارتش ایالات متحده اعلام کرده که این کشور به تقویت سیستم های دفاع هوایی در منطقه خاورمیانه خواهد پرداخت. بدین ترتیب می توان گفت که استقرار سیستم PHASER در خاورمیانه نیز تحت تاثیر حملات پهپادی اخیر به عربستان سعودی از جانب نیروهای حوثی در یمن باشد.

اما این سیستم ضد پهپادی چگونه عمل می کند و چه کارآیی هایی دارد؟

سیستم ضد پهپادی PHASER  از امواج مایکروویو برای ناتوان سازی پهپادهای کلاس یک و دو استفاده می کند، پهپادهایی که وزنی کمتر از ۵۵ پوند (تقریباً ۲۵ کیلوگرم) داشته و در ارتفاع ۱٫۲۰۰ تا ۳٫۵۰۰ پایی با سرعت های بین ۱۰۰ تا ۲۰۰ گره (۱۸۵ تا ۳۷۰ کیلومتر بر ساعت) پرواز می کنند. بدین ترتیب پهپاد RQ-11 Raven در یک سوی این گستره عملیاتی (کوچکترین) و پهپاد ScanEagle در سوی دیگر آن (بزرگ ترین) قرار می گیرد. مقامات ایالات متحده و عربستان سعودی ادعا می کنند که در حملات پهپادی اخیر به مجتمع های نفتی عربستان از حدود ۲۰ پهپاد و تعدادی موشک کروز استفاده شده است و برخی از این پهپادها از لحاظ کوچک بودن در زمره پهپادهایی قرار می گیرند که سیستم مایکروویوی PHASER توانایی از بین بردن آن ها را دارد.

به گفته مقامات پنتاگون و کمپانی ریتون، تاکنون از سیستم مایکروویو با قدرت بالا در مقابله با موشک های کروز استفاده نشده است. در واقع سیستم PHASER بخشی از یک رویکرد لایه ای تدافعی در مقابل تهدیدات هوایی بدون سرنشین است. کمپانی ریتون و دیگر کمپانی های تحقیقات نظامی در حال توسعه پهپادهای کامیکازه، سیستم های لیزری و حتی تورهایی برای ساقط کردن پهپادهایی در اندازه ها و اشکال مختلف هستند. استفاده از انرژی هدایت شده برای مقابله با این تهدیدات باعث ارزش بالای سیستم های مانند PHASER شده که روزگار طولانی است انتظار آن وجود دارد.سیستم مایکروویو با انرژی بالا PHASER  چگونه کار می کند؟

PHASER یک توپ مایکروویویی با انرژی بسیار بالاست که به شکل یک اشعه مخروطی از خود امواج رادیویی قوی ساطع می کند. اما این سیستم مانند یک مایکروویو معمولی عمل نکرده و در واقع باعث پختن پهپاد در اثر گرمای ناگهانی شدید نمی شود. به جای آن، این سیستم تراشه های موجود در این هواپیماهای بدون سرنشین کوچک را از طریق هجوم شدید انرژی مختل و از کار می اندازد. در واقع اینجا اثر گرمایی وجود ندارد بلکه می توان آن را یک تاثیر میدان الکتریکی دانست که روی سیستم الکترونیکی پهپاد اعمال می شود تا آن را از کار انداخته یا به طور دائمی به آن آسیب جدی وارد نماید و البته این تاثیر به سرعت و به محض برخورد امواج با آن صورت می گیرد.

(Raytheon High-Energy Laser Mission Scenarios) — A Raytheon illustration from a video released on October 8, 2018, shows a drone swarm attack on a USAF base at an undisclosed location in Southwest Asia being repelled by Raytheon vehicle-mounted high-energy lasers. (Raytheon)

لیزرها برای اینکه بتوانند تاثیرگذار باشند باید روی هدف متمرکز و ثابت شوند اما سیستم های مایکروویوی مانند PHASER دارای پالس های کوتاهتری از میکروثانیه هستند و در همین مدت نیز می توانند یک پهپاد را از کار بیندازند، امواجی که در صورت داشتن قابلیت دیده شدن مانند یک جرقه بودند. اما اپراتورهای چنین دستگاهی قبل از استفاده از آن به شناسایی مثبت و دقیق هدف نیاز دارند، از این رو «زنجیره کشتار» با شناسایی توسط رادارها و سپس یک دوربین و دیگر سنسورها آغاز می شود. آنتن مورد استفاده در سیستم PHASER از این داده ها برای هدف قرار دادن پهپادهای مهاجم استفاده می کند. پرسنل نیروی هوایی برای استفاده از این سیستم آموزش دیده و از آن در طول تمرینات برای ساقط کردن موفق پهپادها استفاده کرده اند، موفقیت هایی که در افزایش تمایل برای خرید آن ها بی تاثیر نبوده است.

دیگر توانایی قابل توجه این سیستم ها، قابلیت مقابله با هدف های مختلف و حملات پهپادی دسته زنبوری است که می تواند بدون این که مهمات آن به اتمام برسد به طور همزمان اهداف متعددی را مورد هدف قرار دهد. البته مقامات ایالات متحده ادعا کرده اند که این سیستم ها فواید و کاربردهای دیگری نیز غیر از مقابله با حملات پهپادی دارند که به دلیل محرمانه بودن به آن ها اشاره ای نشده است. البته این اولین باری نیست که ایالات متحده سعی در توسعه سیستم های دارای انرژی هدایت شونده داشته است.

در گذشته نیز از یک سیستم مشابه برای منفجر کردن بمب های کنار جاده ای از فاصله دور رونمایی شده بود که به دلیل هزینه بالا و حجم زیاد سیستم که امکان نصب در میدان نبرد را از آن می گرفت کنار گذاشته شد. برخی دیگر نیز به گفته مقامات به دلیل «چالش های تکنولوژیکی و علمی» کنار گذاشته شده اند. سیستم های دیگری نیز طراحی و توسعه یافته که از آن جمله می توان به سیستم لیزری با انرژی بالا که روی کامیون سوار می شود و یک سیستم لیزری ضد پهپادی دیگر از لاکهید مارتین اشاره کرد که قرار است سال ۲۰۲۲ رونمایی شود.

چطور تکنولوژی ساخت پهپاد نظامی در بیش از ۱۰۰ کشور دورنمای جنگ ها را تغییر داده‌اند؟

تعداد کشورهای با قابلیت تولید و بکارگیری پهپادهای نظامی در یک دهه اخیر به سرعت افزایش یافته است. بر اساس گزارشی که در این زمینه منتشر شده، نزدیک به ۱۰۰ کشور جهان تکنولوژی لازم برای ساخت پهپاد در عرصه نظامی را داشته و دارای ناوگانی از این پرنده های بدون سرنشین هستند. در سال ۲۰۱۰، تنها حدود ۶۰ کشور دارای پهپادهای نظامی بودند اما تعداد این کشورها در حدود یک دهه اخیر به ۹۵ کشور افزایش یافته است. دن گتینجر، از مرکز کالج برَد که از کارشناسان نویسنده این گزارش است، در بررسی های خود ۱۷۱ نوع مختلف از پرنده های بدون سرنشین فعال در ارتش های جهان را شناسایی کرده است.

بر اساس این گزارش، در سراسر جهان، دستکم ۲۱٫۰۰۰ فروند پهپاد فعال وجود دارند اما تعداد واقعی پهپادهای نظامی در جهان باید بسیار بیشتر از این عدد باشد. مایکل هوروویتز، کارشناس ارشد مرکز امنیت آمریکای جدید (CNAS) تصریح می کند که در میان کشورهایی که به تکنولوژی ساخت پهپادهای نظامی دسترسی دارند، حدود ۲۰ کشور توان تولید پهپادهای مسلح را دارا هستند، سیستم های بسیار پیشرفته ای که دائماً در حال توسعه و توجه روزافزون ارتش های جهان هستند. و انتظار می رود توسعه تکنولوژی پهپادی همچنان ادامه داشته باشد، همانطور که کشوری مانند چین که یکی از صادر کنندگان اصلی سیستم های بدون سرنشین است، پهپادهای مسلح ساخت خود را نیز در سال های اخیر به دیگر کشورهای جهان صادر کرده است.

هورووویتز در این باره می گوید: «تکثیر پهپادی اجتناب ناپذیر است [و] پهپادهای نسل کنونی نوک نیزه ظهور ربات های در میان ارتش های سراسر جهان هستند». سیستم های جدید با سرعتی سرسام آور در حال ظهور هستند به نحوی که، به عقیده کارشناسان، پهپادها در میدان های نبرد آینده حضوری وسیع داشته و این تکنولوژی باعث ایجاد انقلابی در دنیای جنگ ها شده است. در سال های اخیر قابلیت و ظرفیت نبرد این سیستم های بدون سرنشین به شدت افزایش یافته و بدین ترتیب توانایی کشورهای دارنده این تکنولوژی برای ورود به جنگ نیز با افزایش همراه بوده است. گتینجر تصریح می کند: «به احتمال فراوان شاهد نقش بیشتر پهپادها در اتفاقات جهانی خواهیم بود، به ویژه در مناطقی که در آن ها تنش ژئوپلتیکی وجود دارد. این نقش را به وضوح در خلیج فارس، یمن، اوکراین و دیگر درگیری ها می بینیم».

پهپادها در اشکال و اندازه ها و البته میزان پیچیدگی مختلف ساخته شده و به ابزارهایی توانمند و مهم برای هم کشورها و هم بازیگران غیردولتی و شبه نظامی تبدیل شده اند. در ماه های اخیر پهپادهای مسلح در سراسر جهان خبرساز شده که اهمیت سیستم های بدون سرنشین را نشان می دهد. در هفته های گذشته، پهپاد آمریکایی MQ-25 Stingray که یک پهپاد سوخترسان است اولین پرواز خود را با موفقیت به پایان رسانده و انتظار می رود در آینده ای نزدیک روی عرشه ناوهای این کشور به کار گرفته شود. روسیه نیز از پرواز پهپاد جدید خود با نام Okhotnik (به معنای شکارچی) در کنار جنگنده نسل پنجمی Su-57 رونمایی کرده است که گامی مهم در زمینه همراهی پرنده های سرنشین دار و بدون سرنشین در نبردهای آینده به شمار می آید. چین نیز در جریان آماده سازی جشن روز ملی این کشور از یک پهپاد جاسوسی سوپرسونیک و یک پهپاد تهاجمی پنهانکار رونمایی کرده است.

با این وجود تازه ترین و مهم ترین حادثه مربوط به پهپادها، حمله دسته ای از پهپادها به تاسیسات نفتی عربستان سعودی در اوایل ماه جاری بود که سیستم تولید نفت عربستان را مختلف کرده و برای چند روز قیمت نفت را به شکل بی سابقه ای بالا برد. این در حالی است که پیشرفته ترین و بهترین سیستم های دفاع هوایی نیز قابلیت لازم برای شناسایی این شکارچیان کوچک و مرموز را ندارند زیرا برای چنین کاری طراحی نشده اند. این حملات که حوثی های یمنی مسئولیت آن را بر عهده گرفته اند باعث ایجاد رعب و وحشت در میان ارتش های جهان در مورد این تکنولوژی شد زیرا برای اولین بار مشخص شد که حجم آسیب چنین حملاتی تا به چه اندازه می تواند بزرگ باشد. این حادثه دومین اتفاق در ماه های اخیر بود (پس از ساقط شدن یک هواپیمای جاسوسی بدون سرنشین گرانقیمت از نوع RQ-4A Global Hawk توسط سیستم های پدافندی ایران) باعث شد که ایالات متحده تلاش های خود برای طراحی و استخدام یک سیستم کارآمد برای مقابله با حملات پهپادی افزایش دهد.

حادثه ساقط شدن پهپاد آمریکایی توسط سیستم دفاع هوایی ایران نزدیک بود به یک جنگ تمام عیار بین طرفین منجر شود. دونالد بعد از این حادثه ادعا کرده بود که برای حمله به موشک ها و سایت های راداری ایران به عنوان تلافی این ماجرا برنامه ریزی شده اما در دقایق آخر از بیم نامتناسب بودن تعداد تلفات چنین حمله ای با ساقط شدن پهپاد آمریکایی دستور توقف عملیات را داده است. با این وجود در آینده ای نزدیک باید منتظر ساخت پهپادهایی بسیار پیشرفته تر بود که توانایی نبرد مانند جنگنده های بدون سرنشین، تشکیل تیمی از سرنشین داران و بدون سرنشین ها و پیشرفت در زمینه حملات و عملیات های بزرگ و دسته ای باشیم

خودرو نظامی بدون سرنشین ایرانی برای مقابله با تانک و خودروهای زرهی؛ حیدر-۱

ارتش جمهوری اسلامی ایران در حساب توئیتری خود از یک خودرو نظامی کوچک با قابلیت کنترل از راه دور رونمایی کرده است که می تواند خطری بزرگ برای تانک ها و خودروهای زرهی دشمن و پرسنل درون آن ها باشد. خودروی بدون سرنشین «حیدر-۱» می تواند به زیر خودروهای زرهی دشمن رفته و مواد منفجره درون خود را منفجر نماید که باعث از کار افتادن و منهدم شدن خودروهای زرهی می شود. همچنین ارتش از یک پهپاد مسلح به مسلسل رونمایی کرده که آن هم می تواند خطر قابل توجهی باشد. قبلاً نیز ارتش ایران در حساب توئیتری خود از خودروهای بدون سرنشین حیدر-۱ سخن گفته بود، خودرویی با شاسی خوابیده و ۶ در ۶ با دو آنتن یا دوربین که روی ستون های خودرو قرار می گیرند.

به گفته مقامات ارتش، این خودرو بدون سرنشین در دو نسخه تهاجمی تولید خواهد شد. یکی نمونه از این خودرو نظامی کوچک دارای مسلسلی از نوع ایرانی و به سبک AK-47 خواهد بود که روی سقف و به صورت برعکس قرار گرفته تا بتوان از یک خشاب بلند موزی شکل با ۴۰ گلوله در آن استفاده کرد. بدین ترتیب این خودرو دارای یک نوع دوربین خواهد بود که به آن اجازه هدفگیری خواهد داد. با این وجود این هدفگیری از نوع بسیار دقیق نبوده و بیشتر با هدف آتشباری و مجبور کردن نیروهای دشمن به قرار گرفتن در حالت تدافعی کار به کار خواهد رفت. دومین نوع خودرو نظامی حیدر-۱ به طور ویژه برای حمله به واحدهای زرهی دشمن طراحی شده و مانند یک پهپاد کامیکازه به زیر تانک یا خودروهای زرهی دشمن رفته و با منفجر کردن مهمات منفجره خود در زیر شکم این خودروها که آسیب پذیرتر از دیگر نقاط است، آن ها را از کار خواهد انداخت.

از مواد منفجره مورد استفاده در این خودروها می توان به نفوذ کننده های با قابلیت شکل گیری در اثر انفجار اشاره کرد، ابزار ضد تانکی که از انفجار برای ایجاد یک جهش با سرعت بالا از مس ذوب شده با توانایی نفوذ به درون زره های سنگین استفاده می کند. ایده استفاده از خودروهای کوچک کامیکازه که به زیر تانک ها رفته و آن ها را منهدم می کنند ایده تازه ای نیست.

در دوران جنگ جهانی دوم، ارتش شوروی با تغذیه سگ ها در زیر تانک ها، آن ها را آموزش داده و به حیواناتی ضد تانک تبدیل کرد. سپس یک کمربند انفجاری به بدن این سگ ها متصل شده، مدتی گرسنه نگه داشته شده و در ادامه در میدان نبرد رها می شدند. این سگ ها در تلاش برای بدست آوردن غذا به سمت نزدیک ترین تانکی که می دیدند- که اصولاً یک تانک آلمانی بود- می رفتند و فیوز تماسی نصب شده روی کمربند یا جلیقه انفجاری باعث می شد که مواد منفجره فعال شده و تانک مذکور را از بین ببرد.

ارتش آلمان نیز سلاح مشابهی ساخته بود که مین شنی دار جالوت نام داشت که البته به جای سگ یک خودرو شنی دار کوچکی بود. نیروهای متفقین برای اولین بار در سواحل آنزیو و در اوایل سال ۱۹۴۴ با خودروهای کنترل از راه دور جالوت مواجه شدند. علیرغم اینکه این سلاح در مقایسه با رویکرد روس ها یک سلاح انسانی تر بود اما به دلیل سرعت پایینش کارآیی چندانی نداشت.

به نظر می رسد که خودرو کنترل از راه دور حیدر-۱ نیز بیشتر در جنگ های کوچک و چریکی مناسب باشد. با این وجود ارتش ایران بدون شکل طراحی و تکنولوژی بکار رفته در این سلاح را بهبود خواهد بخشید تا به یک سلاح کم هزینه اما موثر تبدیل شود. بدین ترتیب می توان خودروهای کامیکازه حیدر-۱ را با هزینه ای اندک تولید کرده اما برای ایجاد صدمات قابل توجه به نیروهای متخاصم به کار گرفت.

پهپاد مجهز به مسلسل، دوربین دید در شب و بازوهای رباتیک ساخت ترکیه؛ Songar

ترکیه از اولین پهپاد مسلح خود رونمایی کرده است، یک پهپاد تاکتیکی که برای پشتیبانی آتش از کاروان ها و استحکامات دفاعی طراحی شده و با برد تا ۶ مایل، قابلیت پرواز و انجام عملیات در طول روز و شب را داراست. این پهپاد نه تنها دوربین دارد بلکه به یک مسلسل سبک نیز مجهز شده است. پهپاد سونگار (Songar) توسط کمپانی Asisguard که از پیمانکاران وزارت دفاع ترکیه است ساخته شده و به گفته کمپانی سازنده برای «افزایش امکان بقا در برابر آتش های ایذایی در مناطق گشت زنی یا مراکز دفاعی، یا در صورت هر گونه شبیخون یا تهدید در حین انتقال خودروها و کاروان های زمینی» طراحی شده است. پهپاد دارای مسلسل ترکیه، به گفته سازندگاش، می تواند با دقتی بالا اهداف خود را مورد اصابت قرار دهد.

بدین ترتیب ترکیه به اولین کشوری تبدیل خواهد شد که دارای این نوع از پهپاد شده و ماه آینده اولین پهپاد از این سری را دریافت خواهد کرد. این پرنده بدون سرنشین به وزن ۲۵ کیلوگرم دارای ۸ تیغه چرخان بوده که به کمک آن ها پرواز می کند. مسلسل آن نیز دارای ۲۰۰ گلوله ۵٫۵۶ میلیمتری بوده و می تواند به صورت تک تیر یا ۱۵ گلوله در حالت رگباری به سمت هدف شلیک نماید. کشورها و گروه های بسیاری تاکنون از پهپادهای نظامی کوچک استفاده کرده اند که می توانند نارنجک پرتاب کرده یا برای منفجر کردن بسته های انفجاری به سمت هدف خود پرواز نمایند. اما سونگار که توسط کمپانی الکترونیکی Asisguard مستقر در آنکارا ساخته شده اولین پهپادی است که به سلاح خودکار مجهز شده و وارد سرویس خواهد شد.

برای پهپادها شلیک دقیق بسیار دشوار است که خود از دشوار بودن تخمین مسافت و زاویه شلیک و تا حدودی نیز لگد هر شلیک که به مقدار قابل توجهی پهپاد را تکان می دهد ناشی می شود و هدف گیری گلوله بعدی را تحت تاثیر قرار می دهد. سیستم سونگار برای مقابله با این چالش ها دارای دو سیستم است. یکی از این سیستم ها، استفاده از سنسورهای مختلف مانند دوربین ها و لیزر مخصوص تخمین مسافت برای تحلیل فاصله، زاویه و سرعت باد و در نهایت هدفگیری است. سیستم دوم نیز گروهی از بازوهای رباتیک است که برای جبران و تصحیح اثرات ناشی از لگد تفنگ، وظیفه کنترل تکان های مسلسل را بر عهده دارند.

کمپانی سازنده ادعا می کند که سونگار دقت شلیک به یک منطقه ۱۵ سانتیمتری از فاصله ۲۰۰ متری را دارد. این میزان دقت برای برخورد تمامی گلوله ها به یک هدف به اندازه انسان در فاصله ۲۰۰ متری کافی است. یک خلبان انسانی از راه دور نیز از طریق صفحه نمایشی که روی کنترل از راه دور پهپاد قرار دارد این هدفگیری را انجام می دهد. کمپانی Asisguard تصریح می کند که بهبود دقت پهپاد سونگار بدین معناست که این سیستم قادر خواهد بود اهداف خود را با دقتی بالا از فاصله ۴۰۰ متری نیز مورد هدف قرار دهد. همچنین این پرنده نظامی دارای سنسورهای دید در شب برای انجام عملیات در تاریکی بوده، تا ارتفاع ۲٫۸۰۰ متری بالا رفته و برد آن ۱۰ کیلومتر است.

همچنین این پهپاد قابلیت انجام عملیات به شکل گروهی را داشته و می توان با تنها یک کنترل از راه دور، سه پهپاد را هدایت کرد در حالی که هر سه می توانند به صورت همزمان به سمت هدف شلیک کنند. متوقف کردن پهپادها بسیار دشوار است و بیم آن می رود که گروه های شبه نظامی و گروه های تروریستی به این تکنولوژی دست یافته و نسخه های مناسب و خاص خود را تولی کنند. همچنین پهپاد سونگار می تواند آغازگر قابلیت و استفاده جدیدی برای پهپادها باشد. به عقیده کارشناسان، پهپادهای مجهز به مسلسل می تواند با آتش خود نیروهای مدافع را برای مدتی در حالت دفاعی قرار داده و در این مدت، دیگر پهپادها با فراغ بال و امنیت بیشتری به اهداف مهم تر مانند زیرساخت ها یا خودروها حمله کنند.

این پرنده بدون سرنشین از هر دو سیستم موقعیت یابی GPS  آمریکایی و GLONASS روسی پشتیبانی کرده و لوله مسلسل آن نیز طوری طراحی شده که از داغ شدن بیش از حد جلوگیری می کند. همچنین مسلسل سونگار دارای سیستم شلیک با قابلیت تثبیت اتوماتیک بوده و می تواند تا ۶۰ درجه چرخش داشته باشد. اگر چه این پهپاد دفاعی بوده و برای پرواز بر فراز کمین کنندگان، شناسایی مکان استقرار آن ها و آتش گشودن به روی آنان با سلاح سبک طراحی شده اما به گفته کمپانی سازنده اگر بیش از پیش مسلح شود می توان از آن برای عملیات های تهاجمی نیز استفاده کرد.