بایگانی برچسب: s

هلیکوپتر جدید و پیشرفته مخصوص رییس جمهور ایالات متحده؛ سیکورسکی VH-92A

نیروی دریایی ایالات متحده، یک قرارداد بزرگ به ارزش ۵۴۲ میلیون دلار با کمپانی هلیکوپتر سازی «سیکورسکی» (Sikorsky) که از کمپانی های تابعه لاکهید مارتین است منعقد کرده که بر اساس آن ۶ فروند هلیکوپتر جدید VH-92A ساخته خواهد شد. این هلیکوپترها جایگزین نمونه های VH-3D و VH-60N کنونی خواهند شد که رییس جمهور و اعضای دولت او از آن ها برای مسافرت های کوتاه در ایالات متحده و دیگر نقاط جهان استفاده می کنند. قرارداد امضا شده برای ۶ فروند هلیکوپتر دو موتوره VH-92A خواهد بود که دو نمونه از آن ها اکنون در مرحله آزمایش قرار داشته و در نهایت نیروی دریایی ۱۵ فروند دیگر را سفارش داده تا تعداد این هلیکوپترها به ۲۳ فروند برسد.

این پرنده ها در اختیار اسکادران هلیکوپترهای نیروی دریایی HMX-1 قرار خواهند گرفت که مسئولیت نگهداری و عملیات تمامی پرنده های نظامی کاخ سفید را بر عهده دارد. VH-92A بر اساس هلیکوپتر سیکورسکی S-92 ساخته شده و به منظور انتقال رییس جمهور ایالات متحده به سراسر نقاط جهان در طی روز و شب و در شرایط نامساعد جوی طراحی شده است. این پرنده بزرگ تر از نمونه بلک هاک (Blackhawk) داشته و نمونه های غیرنظامی آن نیز با استقبال در بخش تجاری مواجه شده اند. همچنین این پرنده دارای مخازن سوخت اضافی است که برد عملیاتی آن را به مقدار قابل توجهی افزایش می دهد. هلیکوپتر VH-92 رییس جمهور به مبلمان مناسب و لوکسی مجهز می شود که سفری راحت را برای سرنشنیان آن فراهم می سازد.

در زیر این طرح لوکس یکی از پیشرفته ترین هلیکوپترهای ایالات متحده از لحاظ تکنولوژی قرار دارد. هلیکوپتر کنونی VH-3D Sea King که مورد استفاده رییس جمهور قرار می گیرد دارای یک سیستم های مسیریابی، ارتباطی گسترده و تجهیزات محافظتی بسیار پیشرفته است. بر اساس اطلاعات نیروی دریایی ایالات متحده، این هلیکوپتر به سیستم مسیر یابی داخلی، جی پی اس، سیستم پیشرفته جلوگیری از تصادف هوایی (TCAS)، سیستم بقا و سنسور ثبت کننده اطلاعات پروازی مقاوم در برابر سقوط است.

S-92

از سیستم های ارتباطی پیشرفته این هلیکوپتر نیز می توان به سیستم های جامع ایمن و غیر ایمن اشاره کرد که تمامی آن ها در VH-92A نیز به کار گرفته خواهند شد. این هلیکوپتر دارای زره های نفوذ ناپذیری است که آن را در برابر آتش زمینی محفوظ نگه می دارد. همچنین VH-3D در مقابل پالس های الکترومغناطیسی سلاح های هسته ای که می تواند به ریزپردازنده های مدرن آسیب وارد کند نیز مقاوم بوده و از امنیت بسیار بالایی برخوردار است. بر اساس برآوردها، هزینه کلی برنامه خرید VH-92A به بیش از ۴٫۹۵ میلیارد دلار و ۲۱۵ میلیون دلار برای هر فروند هلیکوپتر خواهد رسید. قرارداد اول هلیکوپترهای Marine One در سال ۲۰۰۹ و پس از آن که هزینه ها به رقم گزاف ۱۳ میلیارد دلار رسید کنسل شد. اولین فروند از هلیکوپترهای VH-92A سال ۲۰۲۱ وارد سرویس خواهد شد.

۶ مورد از گرانقیمت ترین پرنده های نظامی ارتش ایالات متحده؛ هیولاهای پرهزینه

از زمان آغاز پروژه ساخت جنگنده پیشرفته و پنهانکار F-35 Lighting II و افزایش دائمی هزینه های آن که می توان از عبارت «پول ریزی» برای آن استفاده کرد، بسیاری هزینه مالی و زمانی این پروژه را به نقد کشیده اند. اما F-35 تنها یکی از پروژه های نظامی پرهزینه پنتاگون در تاریخ صنعت نظامی ایالات متحده بوده است. به لطف اینترنت و دسترسی آزاد و عمومی مردم به اطلاعات بود که پروژه ساخت F-35 و هزینه های سرسام آور چنین خبرساز شده است وگرنه پیش از آن نیز پروژه هایی با هزینه های باور نکردنی صورت گرفته بود. در حالی که بمب افکن B-21 Raider به زودی وارد مرحله تولید انبوه می شود، ایده خوبی است که به گذشته نگاه کنیم و پرهزینه ترین پروژه های ساخت پرنده های نظامی در نیروی هوایی ایالات متحده را بررسی کنیم.

برای درک بهتر این هزینه ها باید بدانید که توسعه و تولید هواپیمای F-35 بیش از ۱٫۵ تریلیون دلار بوده و برای ساخت هر فروند از این جنگنده پیشرفته بیش از ۱۱۵ میلیون دلار هزینه شده است. لازم به ذکر است که هواپیماهای مخصوص رییس جمهور ایالات متحده که عموماً از آن ها با عنوان Air Force One یاد می شود در این فهرست جایی ندارند. هر یک از این هواپیماها بیش از ۶۰۰ میلیون دلار هزینه داشته و به همین دلیل می توانستند در رتبه دوم فهرست گرانقیمت ترین پرنده های ارتش ایالات متحده قرار گیرند اما به دلیل این که هواپیماهایی خاص بوده و تنها دو فروند از آن ها در سرویس قرار دارد تصمیم گرفتیم که آن ها را مد نظر قرار ندهیم.

۱- E-2D Hawkeye

هواپیمای هشدار سریع تاکتیکی E-2D Hawkeye ساخت کمپانی نورثروپ گرومان از دهه ۱۹۶۰ تاکنون در خدمت نیروی دریایی ایالات متحده بوده است. نمونه های مدرن E-2D Hawkeye برای همان ماموریت های اولیه به پرواز در می آیند اما یا سیستم های آویونیک،ارتباطی و سنسورهای بسیار پیشرفته. قیمت هر فروند از نسخه های مدرن این هواپیمای تجسسی ۲۳۲ میلیون دلار برآورد شده است.

۲- VH-71 Kestrel

هلیکوپتر VH-71 Kestrel تنها هلیکوپتر این فهرست است که البته دیگر در سرویس قرار ندارد. هزینه ساخت هر فروند از این پرنده ۲۴۱ میلیون دلار بوده و قرار بود جایگزین هلیکوپتر Marine One برای مسافرت های کوتاه رییس جمهور و دیگر ماموریت ها شود اما هزینه توسعه آن از کنترل خارج شده و به همین دلیل ادامه توسعه آن لغو شد. تمامی مدل های این هلیکوپتر به کانادا فروخته شد تا از قطعات آن استفاده شود.

۳- P8-A Poseidon

هواپیمای ضد زیردریایی P8-A Poseidon تنها ۱۰ سال عمر دارد و از سیستم های هشدار سریع و نبردهای سطحی نیز برخوردار است و در صورت نیاز می تواند برای دفاع از خود با جنگنده های دشمن نیز وارد نبرد شود. تمامی این قابلیت ها با هزینه ای ۳۲۶ میلیون دلاری برای هر فروند میسر شده است.

۴- C-17 Globemaster III

پرنده های گرانقیمت نیروی هوایی ایالات متحده

هواپیمای نظامی باری C-17 Globemaster III متعلق به کمپانی بوئینگ یک شاهکار واقعی است که حدود ۲۵ سال از ساخت آن گذشته و هیچ هواپیمای باری دیگری در ارتش ایالات متحده قابلیت های آن را ندارد. هزینه ساخت و نگهداری از یک فروند هواپیمای باری C-17 Globemaster III حدود ۳۳۸ میلیون دلار برآورد شده است.

۵- F-22 Raptor

جنگنده F-22 Raptor که از لحاظ پیشرفته بودن تکنولوژی تنها بعد از برادر جوانترش F-35 قرار می گیرد هنوز هم در بسیاری از معیارها می تواند رقیب سرسختی برای Lightning II باشد از جمله در زمینه هزینه ساخت. هر فروند از این جنگنده ۳۵۰ میلیون دلار هزینه دارد و بسیاری بر این باورند که نه تنها نباید تولید آن متوقف شود بلکه به دلیل قدرت و کارآمدی اش، پنتاگون باید تولید آن را از سر گیرد.

۶- B-2 Spirit

در هنگام تولید، برآورد شده بود که هزینه ساخت هر فروند بمب افکن رادارگریز و پنهانکار B-2 Spirit حدود ۷۳۷ میلیون دلار است که آن را به گرانقیمت ترین پرنده نظامی که تاکنون ساخته شده تبدیل می کند. اما با توجه به روزآمدسازی های متعدد و تغییراتی که در سال های اخیر روی آن صورت گرفته می توان گفت که هزینه ساخت هر فروند بمب افکن B-2 Spirit به رقم باور نکردنی ۲٫۱ میلیارد دلار می رسد.

از «میله های خداوند» تا «قایق پرنده»؛ ۶ سلاح ترسناک و عجیب و غریب دوران جنگ سرد

دوران جنگ سرد (Cold War) یکی از پرتنش ترین دوران برای آمریکایی ها و روس ها بود که دائماً در سایه تهدید نابودی هسته ای به سر می بردند. اگر چه تاکید اصلی بر روی زرادخانه های هسته ای و افزایش کیفیت و کمیت آن ها برای داشتن قدرت بازدارندگی بود اما اگر طرفین از دیگر سلاح های قدرتمندی که دو کشور در حال ساخت بودند خبر می داشتند، بدون شک خواب را نیز بر خود حرام می کردند. مبارزه با کمونیسم به ابزاری برای خودنمایی و جولان کمپانی های سازنده سلاح و طراحان جنگ دولتی تبدیل شده بود.

هر یک از طرفین در مقابل هرگونه پیشنهادی که می توانست دیگری را کشته یا مانع از حمله وی شود پذیرا بودند حتی اگر این موضوع به معنای تولید سلاح های بسیار عجیب و غریب می بود. بدین ترتیب جای تعجب ندارد که رقابت تسلیحاتی بین دو کشور ابرقدرت در دوران جنگ سرد به تولید سلاح های بسیار عجیب و غریب و نامتعارف در این دوره منتهی شده که در ادامه به چند مورد از مهم ترین آن ها اشاره خواهیم کرد.

۱- طاووس آبی

مین های زمینی بسیار خطرناک هستند و این موضوع چندین دلیل دارد. اول از همه این که این مین ها پنهان هستند و تا زمانی که دیگر خیلی دیر شده است مکان آن ها شناسایی نمی شود. با مین زمینی هسته ای «طاووس آبی» (Peacock) عبارت «خیلی دیر» معنایی تازه پیدا می کرد، با قدرت ۸ تا ۱۰ کیلو تن. در دوران جنگ سرد، هر کسی به دنبال سلاح اتمی خاص و منحصربفرد خود بود. برای بریتانیایی ها این ایده به شکل مانع شدن از اشغال کشور بدست اتحاد جماهیر شوروی در دوران جنگ جهانی سوم تجلی می یافت. طاووس آبی یک بمب اتمی بسیار غول پیکر بود که در مناطقی در اطراف شمال آلمان کار گذاشته شده و در صورتی که سطح رویی آن برداشته شده یا پر از آب می شد، انفجار اتمی بزرگی رخ می داد. هدف از این طراحی این بود که این سلاح به حال خود رها می شد و این امکان وجود داشت که با یک تایمر ۸ روزه یا تنها یک سیم از راه دور منفجر شود. نکته خنده دار در مورد این بمب این بود که مهندسان بریتانیایی فکر هوای بسیار سرد شمال آلمان را نکرده و بعدها برای جلوگیری از یخ زدن آن، تصمیم گرفتند با استفاده از پتو یا مرغ های زنده، این بمب ها را گرم نگه دارند.

۲- تانک Chrysler TV-8

آیا این بزرگ ترین و مضحک ترین تانکی است که تا حال دیده اید؟ ما هم اینطور فکر می کنیم اما این یک تانک هسته ای ساخته شده توسط مهندسان نظامی ایالات متحده در دیترویت بود. تانک غول پیکر Chrysler TV-8 از یک موتور هسته ای استفاده کرده و دارای سیستم مدار بسته بود که در برابر چشمان خدمه قرار داشت. خدمه می توانستند در درون شکم این تانک غول پیکر راحت بوده در حالی که موتورها و محل نگهداری مهمات نیز در کنار آن ها قرار داشت. همچنین این ساختار بزرگ بیضی شکل باعث شده بود که این تانک بتواند با استفاده از دو پمپ جت روی آب شناور مانده و قابلیت انجام عملیات آبی خاکی را نیز داشته باشد. در کنار برجک اصلی تانک، TV-8 دارای دو مسلسل دستی کالیبر ۳۰ و یک مسلسل کنترل از راه دور ۵۰ میلیمتری بود. با ۲۵ تن، این تانک البته نصف تانک های M1 Abrams امروزی وزن داشت.

۳- پروژه اوریون

در موازات جاه طلبی های مرتبط با فناوری هسته ای، مهندسان آمریکایی بر این باور بودند که می تواند با استفاده از موتورهای هسته ای به مریخ و فراتر از آن نیز رسید. اما اینجا خبری از موتوری که با واکنش های زنجیره ای هسته ای یا انرژی خلاء کار می کرد در میان نبود. موتوری که در پروژه اوریون (Project Orion) به کار گرفته می شد از بمب های اتمی برای تامین نیروی مورد نیازش استفاده می کرد. به نظر می رسید که بتوان با استفاده از انفجار بمب های اتمی، فضاپیماها را از روی زمین بلند کرده و در گشت و گذار در فضا نیز انرژی مورد نیاز آن را تامین نمایند. تنها مشکل این بود که این کار باعث باران رادیواکتیو و انتشار زباله های هسته ای در فضا می شد.

۴- میله های خداوند

 

بعد از مدتی مهندسان به این نتیجه رسیدند که بهتر است دست از خلاقیت با سلاح های هسته ای و سلاح هایی که انرژی شان از طریق واکنش های هسته ای تولید می شد برداشته و به ایده ساخت سلاحی رسیدند که بدون نیاز به استفاده از بمب هسته ای، قدرتی مشابه بمب هسته ای داشته و بسیار ویرانگر بود. این پروژه که از آن با عنوان «پروژه ثور» (Project Thor) یاد می شد پروژه ای بود که در آن میله هایی شبیه نیزه به فضا برده شده و سپس رها می شدند که در مسیر سقوطشان شتاب و قدرت قابل توجهی را ذخیره کرده و پس از برخورد با هدف خسارات قابل توجهی به بار می آوردند. این سلاح که میله های خداوند نیز نامیده می شد شبیه بمب های خوشه ای بود اما هیچ مواد منفجره ای در آن ها وجد نداشت و تنها مانند دارت هایی از بالا بر سر هدف فرود آمده و چندین متر در سازه ها فرو می رفتند.

۵- پروژه پلوتو

اگر بخواهیم در مورد غافلگیر کننده ترین سلاح دوران جنگ سرد صحبت کنیم، پروژه پلوتو (Project Pluto) که توسط ایالات متحده پیگیری شد در رتبه اول قرار می گرفت. این سلاح یک رمجت بدون سرنشین پر از سلاح های هسته ای بود که پس از شلیک با سرعت های مافوق صوت برای سال ها به پرواز در می آمد. موتور جت این سلاح بسیار خاص بود زیرا از یک رآکتور هسته ای سود می برد که باعث می شد برای روزها، هفته ها، ماه ها و شاید هم سال ها به پرواز ادامه دهد. وقتی که این بمب افکن بدون سرنشین هسته ای محموله مهمات خود را روی هدف خالی می کرد می توانست همچنان به پرواز ادامه داده و زباله های هسته ای خود را همه جا پراکنده سازد، شاید برای همیشه. پنتاگون به دلیل اینکه هیچ سیستم دفاعی در مقابل این سلاح وجود نداشته و نمی خواست که اتحاد جماهیر شوروی نیز سلاح مشابهی ساخته و علیه ایالات متحده به کار گیرد، این پروژه را کنار گذاشت.

۶- قایق پرنده روس ها

برخلاف دیگر ابرسلاح های دیوانه وار دوران جنگ سرد که در این فهرست به آن ها اشاره شده، Ekranoplane در واقع توسط اتحاد جماهیر شوروی ساخته شده بود. این قایق که سریع تر از هر کشتی . بزرگ تر از هر هواپیمایی بود با عنوان «قایق پرنده» (Flying Boat) نیز شناخته شده و می توانست همه چیز را در خود حمل کند، از سربازان گرفته تا بار و حتی سلاح های هسته ای. ارتفاع این قایق پرنده تنها به ۱۳ فوت (حدود ۴ متر) از سطح زمین بلند می شد و به خاطر داشتن موتورهای بسیار پیشرفته، نیروی پیشرانه ای به اندازه موتورهای امروزی جنگنده F-35 تولید کرده و می توانست با سرعتی خارق العاده در ارتفاعی نزدیک به سطح زمین یا دریا به پرواز درآید. این قایق توان حمل تا دو میلیون پوند (بیشس از ۹۰۰ تن) را داشت و به دلیل ارتفاع پروازی پایینش دور از دید رادارها باقی می ماند. خوشبختانه تنها یک فروند از این قایق پرنده ساخته شد.

آشنا شویم با سامانه اطلاعاتی مادون قرمز در فضا (SBIRS)

سامانه مادون قرمز مستقر در فضا یا Based Infrared System Geosychronous Orbit از سامانه هایی است که در ماهواره های نظامی استفاده می شود و اخیرا از آن برای شناسایی موشک TOR-M1 روسی شلیک شده به هواپیمای مسافربری اوکراین استفاده شد.

در واقع سامانه مادون قرمز، ۴ ماهواره و ۳ سنسور مادون قرمز مجهز به دوربین های دقیق است که به دور زمین میگردند و با مراکز کنترل زمینی در ارتباط هستند. گفته شده که هر ۱۰ ثانیه یک بار، سطح زمین را اسکن کرده و به دنبال نشانه های حرارتی اینفرارد هستند که پس از شلیک موشک بر جا می ماند.

سامانه SBIRS توانسته بازمانده لاشه این هواپیما و لحظه شلیک را ثبت کند. تصاویری از زمان وقوع این حادثه توسط ۲ ماهواره به نام های: WORLDVIEW1 و WORLDVIEW2 رصد شده که یکی ماهواره تجاری دیده بانی زمین است و به شرکت DIGITAL GLOBE تعلق دارد و در سال ۲۰۰۷ میلادی به فضا پرتاب شد و دیگری هم در سال ۲۰۰۹ میلادی توسط موشک دلتا در مدار قرار گرفت.

کیفیت تصاویری که توسط این ماهواره های آمریکایی به زمین مخابره می شود، رزولوشن بالایی داشته و در حد ۵۰ سانتی متر گزارش شده است. ماهواره WORLDVIEW1 در ارتفاع پانصد کیلومتری و WORLDVIEW2 در ارتفاع ۷۷۰ کیلومری به دور زمین می چرخد. تصاویر رنگی مادون قرمز که از طریق این ماهواره ها ثبت شده است، محل سقوط هواپیمای اوکراینی را نشان می دهد که در سایت اسپیس هم منتشر شده است که ۲ مورد را در زیر مشاهده می کنید.

تصویر ماهواره ای از خلج آباد تهران

عکسی که در بالا مشاهده می‌کنید، توسط ماهواره های WORLDVIEW که متعلق به شرکت MAXAR TECHNOLOGIES بوده و از منطقه خلج آباد تهران در ۵ شنبه ۹ ژانویه ۲۰۲۰ میلادی گرفته شده، دریافت شده است. به این عکس بالا دقت کنید.

عکس زیر را اخیرا سایت گاردین منتشر کرده و نحوه عملکرد سامانه مادون قرمز در شناسایی موشک شلیک شده به هواپیما را شرح می‌دهد.

عملکرد ۳ ماهواره شناسایی آمریکا که اطلاعات پردازش شده دریافتی توسط سامانه مادون قرمز را به مرکزی در کلورادو مخابره می کند

حالا به عکس پایین که توسط سامانه اطلاعاتی مادون قرمز گرفته شده نگاه کنید.

عکس بالا با سامانه مادون قرمز از ماهواره WORLDVIEW2 گرفته شده است

از ماهواره های نظامی مجهز به سامانه مادون قرمز برای شناسایی و ردیابی موشک های شلیک شده استفاده می شود که چهارمین مورد آن، ژانویه سال ۲۰۱۸ میلادی به مرکز فضایی کاناورال در ایالت فلوریدا رسید. شرکت ماکسار تکنولوژی همان طور که در عکس های بالا مشاهده کردید، اخیرا تصاویر ماهواره ای از منطقه سقوط هواپیمای اوکراین منتشر کرده که پس از سقوط این هواپیما ثبت شده است.

در سال ۲۰۱۸ میلادی، ماهواره گران قیمت ۱ میلیارد دلاری لاکهید مارتین که از معروف ترین و فوق پیشرفته ترین ماهواره های نظامی پنتاگون محسوب می شود، از پایگاه نظامی MOFFETT به فضا پرتاب شده بود. از این ماهواره که مجهز به سامانه مادون قرمز است برای شناسایی و هشدار و نظارت مادون قرمز به جهت ارتقا سیستم های دفاع موشکی استفاده می شود.

تصویری از مراحل تکمیل ماهواره SBIRS GEO FLIGHT-4 که مربوط به ۹ ژانویه۲۰۱۸ میلادی است.

ماهواره ای که در بالا مشاهده می کنید، مجهز به سامانه فضایی مادون قرمز بود که با راکت V-411 در ژانویه ۲۰۱۸ میلادی به فضا پرتاب شد.