بی صداترین و پیشرفته ترین زیردریایی غیر هسته‌ای جهان ساخت ژاپن

ژاپن در روزهای گذشته از طرح اولیه جدیدترین نسل زیردریایی های تهاجمی غیرهسته ای خود رونمایی کرده است. زیردریایی های جدید ۲۹SS قرار است که از اوایل دهه ۲۰۳۰ جایگزین زیردریایی های کنونی کلاس «سوریو» (Sōryū) شوند. این غول جنگی متعلق به آینده باعث خواهد شد که توکیو همچنان اعتبار خود را به عنوان سازنده بی صدا ترین و مدرن ترین زیردریایی های غیرهسته ای جهان حفظ نماید. یکی از شناخته شده ترین قدرت های تولید زیردریایی در سطح جهان کشوری است که به طور رسمی دارای نیروی دریایی نیست. نیروهای دفاع دریایی ژاپن بیش از ۲۰ فروند زیردریایی دیزلی الکتریکی در اختیار دارد که بهترین زیردریایی های غیر هسته ای جهان به شمار می آیند.

زیردریایی های موجود کلاس سوریو، زیردریایی های غول پیکر اما بی صدا هستند که به تکنولوژی عایق صدای گسترده در همه بخش ها، سیستم درگیری اتوماتیک و سیستم پیشرانه مستقل از هوا که به زیردریای امکان می دهد بدون آمدن به سطح هفته ها در زیر دریا بماند مجهز شده اند. سال گذشته بود که ژاپن این کلاس از زیردریایی های خود را با نصب باتریی های بزرگ لیتیومی-یونی به عنوان منبع بی صدای انرژی روزآمدسازی کرد. زیردریایی کلاس سوریو نسبتاً جدید و جوان به شمار می آید زیرا اولین نمونه آن در سال ۲۰۰۹ به آب انداخته شد، به همین دلیل درک جایگزینی بسیار زود آن برای بسیاری از نیروهای دریایی جهان دشوار است. اما ژاپن معمولاً زیردریایی های خود را تنها ۲۰ سال در سرویس نگه می دارد که دوره نسبتاً کوتاهی برای تجهیزات بزرگ و پرهزینه دریایی به شمار می آید.

بدین ترتیب صنایع سنگین میتسوبیشی، یکی از بزرگ ترین زیردریایی سازان کشور ژاپن، زیردریایی جدید ۲۹SS را طراحی کرده است. انتظار می رود که این زیردریایی در اواخر دهه ۲۰۲۰ به مرحله تولید نهایی برسد و نام آن از ۲۹اُمین سال حکومت امپراطور آکیهیتو (۲۹) و عبارت اختصاری زیردریایی تهاجمی غیرهسته ای (SS) گرفته شده است. زیردریایی ۲۹SS یک طراحی جدید بر اساس زیردریایی های کلاس سوریو با شکل دماغه و ظاهر بدنه متفاوت و منحصربفرد است که در زمینه حرکت در آب و به سطح آمدن رویکرد کاملاً متفاوتی دارد. در این زیردریایی شکل کلی بدنه زیردریایی های قبلی حفظ شده اما تغییراتی مهم در آن ها ایجاد شده است. اندازه باله به مقدار قابل توجهی کاهش یافته و در بدنه ترکیب شده است که کشش هیدرودینامیک آن را کاهش می دهد. این تغییر باعث بی صداتر شدن زیردریایی و افزایش نسبی سرعت آن خواهد شد و البته از مصرف انرژی نیز خواهد کاست.

زیردریایی های غیرهسته ای که در شرایط جنگی در زیر آب باقی می مانند باید با دقت بسیار بیشتری سوخت و انرژی خود را مدیریت کنند در غیر این صورت باید ریسک کرده و به سطح آب بیایند که می تواند عواقب جبران ناپذیری برای آن ها داشته باشد. صفحات شیرجه زیردریایی نیز از باله جدا شده و به بدنه اضافه شده اند. ۲۹SS همچنین به جای پروانه های معمول برای تولید پیشرانه از یک پمپ جت (pumpjet) استفاده می کند. برخلاف سیستم های پروانه ای متداول که از تیغه های بدون پوشش برای زیر و رو کردن آب استفاده می کنند، پمپ جت آب را به درون خود کشیده و تحت فشار آن را از انتهای خود بیرون می دهد. پمپ جت ها بسیار بی صداتر و دارای قدرت مانور بیشتری نسبت به پروانه های متداول بوده و معمولاً در زیردریایی های بسیار سریع با سوخت هسته ای مورد استفاده قرار می گیرند.

در حالی که انتظار نمی رود ژاپن به این زودی ها دست به تولید زیردریایی های هسته ای بزند، تغییر سیستم پیشرانه زیردریایی های آینده و استفاده از سیستم های تمام الکترونیکی می تواند سرعت را در این زیردریایی ها افزایش دهد. بعد از جنگ جهانی دوم وقفه ای در تولید زیردریایی ها در ژاپن رخ داد و وقتی که این صنعت در ژاپن از سر گرفته شد به شدت تحت تاثیر زیردریایی های آمریکایی قرار گرفت اما رفته رفته ژاپنی ها در طراحی زیردریایی هایشان راه خود را رفتند. زیردریایی های مدرن ژاپنی به خاطر پیچیدگی و پیشگام بودند در استفاده از تکنولوژی های جدید مانند باتری های لیتیومی-یونی مشهور هستند. طراحی جدید زیردریایی های این کشور بر روی بهبود جنس واقعی زیردریایی متمرکز بوده و نشان می دهد که نیروی دریایی ژاپن به ساخت زیردریایی های بسیار توانمند که به سادگی بهترین زیردریایی های غیر هسته ای جهان هستند ادامه خواهد داد.

۲۹SS  به احتمال فراوان همان سلاح های زیردریای های کلاس سوریو را خواهد داشت که از ۶ لانچر اژدر ۵۳۳ میلیمتری نصب شده روی دماغه تشکیل خواهد شد. این زیردریایی تا ۳۰ اژدر، ترکیبی از اژدرهای سنگین نوع ۸۹ و موشک های ضد کشتی ساب هارپون را حمل خواهد کرد. اگر چه به طور کلی تمایل برای نصب سیلوهای پرتاب عمودی در پشت باله زیردریایی ها باب شده است اما ژاپن موشکی برای استفاده در این سبک پرتاب ندارد. توسعه و تحقیقات بیشتر روی این نمونه اولیه از سال ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۸ ادامه داشته و اولین مورد از آن در حدود سال ۲۰۳۱ به آب انداخته خواهد شد.

گشتی در درون هواپیمای ترابری C-130 Super Hercules

دو نمونه از هواپیمای باربری غول پیکر C-130 در روزهای گذشته در نمایشگاه هوایی پاریس به نمایش درآمده بود. این هواپیمای توانمند برای اولین بار در سال ۱۹۵۶ تولید شد و همچنان بخشی حیاتی از عملیات های نظامی ایالات متحده بوده و برای مقاصد متعدد، از سوخت رسانی گرفته تا خاموش کردن آتش و کمک های بشردوستانه مورد استفاده قرار می گیرد. طول هواپیمای C-130J-30 نزدیک به ۳۴٫۵ متر بوده و از چهار موتور رولز رویس توربو پراپ AS 2100D3 با توان ۴٫۷۰۰ اسب بخار بهره می برد. این هواپیما موثرترین و بهترین هواپیمای ترابری نظامی برای عملیات هلی برن نیروها و تجهیزات در آسمان دشمن است و برای عملیات پیش بینی آب و هوا، تخلیه مجروحان، کاهش اثرات بلایای طبیعی و تامین آذوقه گروه های تحقیقاتی در قاره قطب جنوب نیز به کار گرفته می شود. هواپیمای C-130J-30 یک نسخه مدرن و توسعه یافته از C-130 است که برای انجام عملیات در آب و هوای نامساعد ساخته شده و بسیار پرکاربرد و چند منظوره است. هواپیمای LC-130 به ادعای کمپانی لاکهید مارتین، یکی از بزرگ ترین پرندگان ساخت دست بشر است.

نسخه LC-130 دارای تیغه هایی اسکی است که برای به زمین نشستن در قطب جنوب و در میان برف ها ضروری است. لقب این هواپیما «پرنده آسمان» (ski bird) بوده و در سال ۱۹۷۶ ساخته شده است. پنجره تعبیه شده در سقف این هواپیما برای مسیریابی آسمانی مورد استفاده قرار می گیرد. این هواپیما دارای ۴ خدمه در درون کابین اصلی از جمله یک نفر مسیریاب است. در سفرهای قطبی دید چنان ضعیف است که وجود مسیریاب در داخل هواپیما بسیار حیاتی است. این تیم تنها تیم در نیروی هوایی ایالات متحده است که از سیستم مسیریابی آسمانی استفاده می کند.

این هواپیمای ترابری توسط کمپانی لاکهید مارتین ساخته شده و موتورهای رولز رویس AE 2100D3 روی آن نصب شده است. مدل های C-130J می توانند به ارتفاعات بالاتر پرواز کرده، با سرعتی بیشتر ارتفاع خود را افزایش داده و به مسافت های کمتری برای برخاستن و بلند شدن نیاز دارند. صفحه نمایش موجود در کابین خلبان این هواپیما دارای نمایشگرهای رنگی ال سی دی چندکاربرده و یک نمایشگر دیجیتالی متحرک دارای نقشه، یک رادار رنگی با مصرف انرژی کم و یک سیستم مسیر یابی دو گانه اینرسیال نیز در کابین خلبان وجود دارد. کابین خلبان C-130J-30 دارای پنل هایی پروژکتوری بسیار پیشرفته برای خلبان و کمک خلبان است. تمامی نمونه های مختلف C-130J برای عملیات شبانه آمادگی کامل داشته و به سیستم دوربینی دید در شب مجهز هستند. حتی در صورت قطع شدن سیستم برق نیز عملکرد این هواپیما دچار اختلال نمی شود زیرا هواپیماهای C-130 از ابزارهای آنالوگ نیز برخوردارند.

غلتک های قسمت بار هواپیما به خدمه اجازه می دهند که با سهولت و در سریع ترین زمان ممکن محموله ها را بارگیری نمایند. یکی از نسخه های خاص C-130J  به نام C-130J-SOF برای عملیات های ویژه نظامی برای نفوذ به قلمرو دشمن به کار گرفته می شود و می توان آن را به موشک های هلفایر و توپ ۳۰ میلیمتری نیز مجهز کرد. این هواپیما همچنین دارای قابلیت سوختگیری در هوا و سیستم زرهی حفاظتی است.

هواپیمای C-130J-30 می تواند تا ۹۲ چترباز را با تمامی تجهیزات در خود جای دهد. این نسخه بیش از ۴٫۵ متر بلندتر از C-130J بوده و فضای بیشتری برای بار و پرسنل دارد. هم C-130J و هم C-130J-30 می توانند یک هلی کوپتر نظامی یا ۶ خودرو زرهی را در خود جای دهند. همچنین قسمت بار این هواپیما می تواند تا ۱۲۸ نفر را بدون تجهیزات کامل نظامی در خود جای دهد. امکان تغییر فضای درونی قسمت بار C-130 و تبدیل آن به مکان خواب و استراحت سربازان وجود دارد.

همچنین می توان از این قسمت هواپیما به عنوان یک بیمارستان اضطراری موقتی با تخت های مریض استفاده کرد هر چند امکان انجام جراحی در آن وجود ندارد. با این وجود این هواپیما می تواند در ارتفاعی پرواز کند که به تثبیت وضعیت بیماران و مجروحان کمک می کند. هواپیمای C-130J می تواند با باری به وزن بیش از ۲۰ تن در ارتفاع بیش از ۲۶٫۰۰۰ پایی نیز پرواز نماید. نسخه KC-130J از این هواپیمای ترابری می تواند نقش سوخت رسان و تانکر را داشته و با انتقال ۶۰۰ گالن سوخت در دقیقه، به جت ها و هلی کوپترهای در حال پرواز سوخت برساند.

هواپیمای C-130J جدیدترین عضو خانواده ناوگان C-130 است که جایگزین نسخه های قدیمی C-130E و C-130H شده و نسبت به نسخه های قبلی به خدمه کمتر نیاز داشته، هزینه ساخت و تعمیر و نگهداری کمتری داشت و توانمندتر از نمونه های قبلی است. در مقایسه با نسخه های قدیمی، C-130J سریعتر پرواز کرده و در ارتفاع بیشتری قادر به پرواز است و به باند پرواز کوتاهتری نیاز دارد. در نسخه C-130J-30 نیز نزدیک به ۴٫۵ متر به طول هواپیما افزوده شده که فضای قابل استفاده در بخش بار هواپیما را به مقدار قابل توجهی افزایش می دهد.

ویژگی های اصلی

  • کاربرد عمده: عملیات هلی برن نظامی و غیرنظامی
  • سازنده: کمپانی لاکهید مارتین
  • قدرت موتور: ۴ موتور با قدرت ۴٫۲۰۰ تا ۴٫۷۰۰ اسب بخار
  • طول: ۲۹٫۳ متر در نسخه های C-130E/H/J و ۳۴٫۶۹ متر در نسخه C-130J-30
  • ارتفاع: ۱۱٫۹ متر
  • طول بال ها: ۳۹٫۷ متر
  • سرعت: از ۳۴۵ مایل در ساعت در ارتفاع ۲۰٫۰۰۰ پایی تا ۴۱۷ مایل در ساعت در ارتفاع ۲۲٫۰۰۰ پایی
  • ارتفاع پرواز: از ارتفاع ۱۹٫۰۰۰ فوتی با بیش از ۱۹ تن بار در نسخه C-130E تا ارتفاع ۲۸٫۰۰۰ فوتی با همین مقدار بار در نسخه C-130J
  • حداکثر وزن هنگام بلند شدن: ۷۴٫۳۹۳ کیلوگرم
  • حداکثر بار مجاز: حدود ۲۰ تن
  • حداکثر برد: از ۱٫۱۵۰ مایل در نسخه C-130E تا۲٫۴۱۷ مایل در نسخه C-130J-30
  • هزینه ساخت: از ۱۱٫۹ میلیون دلار برای نسخه C-130E تا ۷۵٫۵ میلیون دلار برای C-130J

چگونه روسیه شرایط را برای حضور نظامی در دیگر کشورها فراهم می‌کند؟

در حالی که نقش و نفوذ روسیه در سوریه و ونزوئلا در سال های اخیر توجه بسیاری را به خود جلب کرده است، کرملین در سکوت در حال پیدا کردن متحدانی در آفریقا با همان روش سه مرحله ای همیشگی خود است که از آن برای توسعه نفوذش در دیگر نقاط جهان استفاده کرده است. اولین مرحله از این نقشه سه مرحله ای، فروش تسلیحات نظامی است. چنین مراودات تجاری از لحاظ درآمد مالی، ایجاد روابط و همچنین آزمایش عملی تجهیزات نظامی بسیار به سود روسیه خواهد بود. برای مثال، پس از آنکه دولت اوباما تحویل تجهیزات نظامی مقرر شده به مصر را متوقف کرد، روسیه به یکی از بزرگ ترین کشورهای تامین کننده سلاح این کشور مهم آفریقایی تبدیل شد.

در سال ۲۰۱۵، قاهره بیش از یک میلیارد دلار صرف خرید تجهیزات نظامی ضد هوایی ساخت روسیه کرده و انتظار می رود که تا سال ۲۰۲۰ بیش از ۵۰ فروند جت نظامی نیز از این کشور خریداری کند. در قدم دوم، روسیه نیروهای مسلح کمپانی های نظامی خصوصی را برای درک بهتری و عمیق تری از شرایط کشور مقصد بدون اینکه کرملین به طور رسمی در آن دخالتی داشته باشد به آن کشور می فرستد. معمولاً شبه نظامیان خصوصی از رهبران محلی محافظت کرده، نیروهای نظامی آن ها را آموزش داده و نحوه استفاده از سلاح های روسی را به آن ها آموزش می دهند. برای مثال، کمپانی نظامی خصوصی واگنر (Wagner)، متعلق به یووگنی پریگوژین، دوست قدیمی ولادیمیر پوتین، است در مقابل اعطای امتیازات نفتی ویژه، خدماتی را به ژنرال خلیفه حفتر، فرمانده ارشد ارتش ملی لیبی که در حال فتح طرابلس است می دهد.

ارتش ملی لیبی به رهبری ژنرال حفتر، کنترل قسمت شرقی کشور که ذخایر غنی نفتی کشور در آن قرار دارند را در اختیار دارد و نیروهای کمپانی واگنر در مواردی حتی سلاح ها و گلوله های پیشرفته در اختیار نیروهای ژنرال حفتر قرار می دهند که در بالا بردن قدرت این نیروها بسیار موثر بوده است. عمر البشیر، رییس جمهور و دیکتاتور اخیراً مخلوع شده سودان نیز که در ۳۰ سال اخیر بر این کشور حکومت کرده، نیز در زمان درگیری های نظامی با بخش جنوبی و تظاهرات مخالفان که در نهایت به سقوط او منتهی شد، از دولت روسیه درخواست کمک نظامی کرده بود. در پاسخ به این درخواست، گروه هایی از شبه نظامیان متعلق به کمپانی های نظامی خصوصی روسیه از سوریه و اوکراین به سودان فرستاده شدند تا از رژیم دیکتاتوری بشیر محافظت کنند. اوایل سال جاری، شبه نظامیان روسی به سرکوب اعتراضات مردم سودان در خارطوم کمک کردند.

با این وجود، در آوریل نیروهای نظامی سودانی عمرالبشیر را از قدرت به زیر کشیدند. همچنین در حدود ۲۰۰ شبه نظامی متعلق به شرکت واگنر در اواخر سال ۲۰۱۷ و اوایل ۲۰۱۸ به جمهوری آفریقای مرکزی اعزام شدند. آن ها مسئولیت تامین امنیت فاوستین آرکانج توادرا، رییس جمهور این کشور، را بر عهده گرفت و دسترسی بدون محدودیتی به حلقه داخلی او برنامه زمانی او پیدا کردند. نزدیکی این شبه نظامیان روسی به رییس جمهور آفریقای مرکزی به حدی است که یکی از فرماندهان نظامی ایالات متحده در آفریقا عنوان کرده که این افراد رسماً در کابینه دولت حضور دارند. قصر برنگو و ۴۰ هکتار زمین های اطراف آن برای ساخت یک کمپ نظامی و پایگاه آموزشی در اختیار این نیروها قرار گرفته است. وظیفه اصلی این شبه نظامیان روسی محافظت از حکومت توادرا در مقابل ۱۴ گروه شورشی مخالف وی است.

سومین و آخرین مرحله نیز حضور رسمی نیروهای نظامی متعلق به روسیه در آن کشورهاست که لازم نیست عمیق و پرهزینه باشد، همان اتفاقی که در سوریه رخ داده است. این مرحله با فرستادن کارشناسان نظامی که هدف آن ها آموزش نیروهای محلی آن کشور و مراقبت از تسلیحات نظامی روسی است آغاز می شود. این موضوع اخیراً در جمهوری کنگو رخ داده است، جایی که رییس جمهور دنیس انگوسو ، ۲۲ سال پیش قدرت را در کشور بدست گرفت. بر اساس گفته های وزارت امور خارجه روسیه، کنگو هنوز هم از بسیاری از تجهیزات نظامی آن دوران که توسط اتحاد جماهیر شوروی ساخته شده بود استفاده می کند. روسیه اخیراً این قرارداد نظامی را تجدید کرده و معاون وزیر امور خارجه این کشور آن را «تجدید یک داستان بسیار زیبا به نام همکاری نظامی-تکنولوژیکی» دانسته است.

بر اساس قانون اساسی روسیه، «همکاری نظامی-تکنولوژیکی» به معنای این است که مسکو می تواند به این کشور سلاح بفروشد اما در صورت وقوع جنگی واقعی برای این کشور نخواد جنگید. برای چنین رابطه ای، دو کشور باید وارد مرحله بعدی شوند و آن همکاری نظامی است. تابستان سال گذشته، کرملین یک قرارداد همکاری نظامی با جمهوری آفریقای مرکزی منعقد کرد. ۹ ماه بعد، افتتاح دفتر وزارت دفاع روسیه در این کشور آفریقایی اعلام شده و یک محموله سلاح و مهمات به صورت مجانی در اختیار این کشور قرار گرفت. برنامه مداخله کرملی در بخشی از کشورهای آفریقایی بسیار موفقیت آمیز بوده است، از جمله در جمهوری آفریقای مرکزی و جمهوری کنگو که تسلط مسکو در منطقه برای بهره برداری از منابع زیرزمینی دست نخورده این منطقه را فراهم ساخته است.

برای تثبیت همکاری های موجود و آغاز همکاری های جدید، پوتین در حال آماده شدن برای میزبانی از اولین نشست روسیه-آفریقا در ماه اکتبر آینده در شهر سوچی است. انتظار می رود که سران تقریباً تمام کشورهای آفریقایی به این نشست دعوت شوند. به نظر می رسد که به دلیل ارتباطات قدیمی اتحاد جماهیر شوروی در این منطقه، پیدا کردن متحدان جدید در آفریقا برای روسیه بسیار آسان تر شده است. فرستادن چند صد نظامی روسی به این کشورها هزینه زیادی برای این کشور ندارد اما بر تعداد متحدان این کشور خواهد افزود، چیزی که روسیه در سال های اخیر کمتر داشته است.

هر چه در مورد این هاچ بک شهری باید بدانید؛ تویوتا یاریس

نسل اول تویوتا یاریس در سال ۱۹۹۹ وارد بازار شد و نسل دوم این خودرو در سال ۲۰۰۶ با ضعیف‎ترین موتور خود یعنی ۱.۳ لیتری توسط شرکت ایرتویا وارد بازار خودروی ایران شد. نسل سوم این خودرو در سال ۲۰۱۵ در دو نسخه مخصوص اروپا و آمریکا و نسخه مخصوص خاورمیانه عرضه شد که تویوتا یاریس وارد شده به بازار ایران از نوع ویژه خاورمیانه بود و چندی بعد از آن نسخه اروپایی هم وارد ایران شد.

طراحی ظاهری

در نمای جلو خودرو  تویوتا یاریس، استفاده از چراغ‌های کشیده که تا گلگیرها ادامه دارد حالت اخم مغرورانه در نمای جلوی این خودرو ایجاد کرده است. جلو پنجره کوچک که نشان تویوتا وسط آن کار شده است ولی ورودی هوای بزرگ که با یک کادر بزرگ نقره‎ای رنگ جدا شده است و تداعی کننده ببرهای دندان خنجری است. چراغ‎های مه شکن دایره‎ای که در دو طرف سپر تعبیه شده‌اند. همه موارد دست به دست هم داده و تصویری با ابهت را در نمای جلوی ایجاد نموده است.

در نمای جانبی، تنها می‏توان به زه کشی همرنگ بدنه، دستگیره‎های کرومی و وجود یک و تنها خط ساده در امتداد دستگیره‌های درها اشاره نمود. رینگ‎های ۱۵ اینچی با مشخصات  ۱۷۵/ ۷۰  ۱۴R دارد.

در نمای عقب، چراغ‎های بزرگ کشیده شده تا روی گلگیرها که حالت تعجب را در ذهن بیننده تداعی می‌کند. استفاده از خطوط برای ایجاد فرورفتگی روی در عقب که محل نصب پلاک خودرو بوده، قطعه کرومی کار شده در بالای آن و چراغ‎های راهنما که در دوطرف سپر و پایین آن تعبیه شده‎اند، طراحی هوشمندانه‎ای را شامل می‎شود.

 آزمایش رانندگی

راننده این خودرو دید و تسلط بسیار خوبی برجلو و توسط آینه‎های جانبی بر اطراف دارد. با قرار دادن ریموت کنترل درون خودرو، فشار دادن پدال ترمز و کیلد استارت خودرو را روشن می‎کنیم و صدای بسیار کمی از موتور را خواهید شنید. تعویض دنده در این خودرو بسیار نرم صورت می‎گیرد؛ دنده را در حالت drive قرار داده و حرکت می‎کنیم مشاهده می‏شود که شتاب خودرو کمی کند است؛ اما سیستم تعلیق آن نرم و خوب است. با فشردن پدال گاز زمانی که دور موتور به ۶ هزار دور می‎رسد شتاب مناسبی را می‎دهد. گیربکس خودرو بسیار حساس و هوشمند است در نتیجه می‌توان با فشار ناچیز پدال گاز به راحتی دنده معکوس کشید. ترمزهای خودرو بسیار ایمن و سریع هستند.

امکانات و تجهیزات ایمنی

تویوتا یاریس موفق به دریافت ۵ ستاره ایمنی از موسسه استاندارد ایمنی اروپایی EuroNCAP و استاندارد آلایندگی یورو ۴ شده است. این خودرو دو کیسه هوا دارد که شامل کیسه هوای راننده و سرنشین جلو می‎شود. سیستم‎های پایداری و کمک راننده این خودرو شامل: سیستم ترمز جلو دیسکی خنک شونده و عقب کاسه‎ای، ترمز ضد قفل (ABS)، تقسیم هوشمند ترمز به چرخ‎ها (EBD)، ترمز کمکی (BA)، سیستم هوشمند ورود بدون کلید و دکمه استارت، سنسور عقب و سیستم ضد سرقت ایموبلایزر می‎باشند.

تویوتا یاریس یکی از هاچ بک‎های خوب جمع و جور و شهری است که رقبایی همچون میتسوبیشی میراژ  و هیوندای۲۰ iدارد. ویژگی‎هایی چون دوام و قابلیت اطمینان بالای این خودرو، کابین جادار آن نسبت به سایر هاچ بک‎ها و خدمات پس از فروش مناسب شرکت عرضه کننده آن این خودرو را به گزینه مناسبی برای خرید تبدیل کرده است.

با توجه به اینکه سایت دیوار هم اکنون بزرگ‎ترین بستر درج آگهی رایگان خود را به شما می‎رود برای خرید و فروش خودرو تویوتا یاریس ۲۰۱۵ به آگهی‌های بخش خرید خودرو مراجعه کنید.

روش های دستشویی کردن فضانوردان در ماموریت های آپولو در ماه؛ از کیسه تا پوشک

به رفتن به دستشویی در ماموریت سفر به ماه فکر می کنید؟ فراموشش کنید!

نیل آرمسترانگ و باز آلدرین شاید اولین فضانوردانی بودند که پا در سطح ماه گذاشتند، زمانی که فضاپیمای آپولو ۱۱ آن ها در حدود ۵۰ سال پیش، در ۲۰ جولای ۱۹۶۹ روی سطح ماه فرود آمد. آن ها اما در این سفر خود مجبور بودند که برخی از تسهیلات راحتی مربوط به زمین را برای فرود موفق روی سطح ماه نادیده بگیرند. مهندسان ناسا آنقدر سرگرم و مشغول یافتن راهی برای رساندن فضانوردان به ماه و بازگرداندن آن ها بودند که به خود زحمت طراحی توالت برای ماموریت های آپولو در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ نداند. در واقع اولین توالت فضاپیماهای آمریکایی نزدیک به دو دهه بعد روی شاتل های فضایی آمریکایی در دهه ۱۹۸۰ نصب شد. البته از لحاظ تکنیکی یک توالت نیز در پایگاه فضایی Skylab در دهه ۱۹۷۰ وجود داشت اما می توان آن را یک مستراح افتضاح دانست که بیشتر شبیه سوراخی در دیوار بوده و فضانوردان مجبور بودند که مدفوعشان را در یک قسمت خاص از مرکز خشک کنند.

در گزارش رسمی سازمان ناسا از ماموریت فضایی آپولو چنین آمده است: «مدفوع و ادرار کردن از زمان پرواز سفینه های دارای سرنشین همواره یک جنبه دردسرساز از سفر در فضا بوده است». در جریان ماموریت آپولو ۱۱ و سفر به ماه، و همانند دیگر ماموریت های آپولو، فضانوردان مجبور بودند که برای راحت کردن خود از کیسه های بدبو استفاده کنند. برای ادرار کردن، فضانوردان می بایست از چیزی استفاده می کردند که بیشتر شبیه کاندوم بوده و هر روز تعویض می شد و در انتهای آن یک کیسه با شلنگی کوتاه بین این دو قرار داشت. هیچ سیستم مشابهی برای فضانوردان زن وجود نداشت زیرا فضانوردان ماموریت آپولو ۱۱ همگی مرد بودند.

با این وجود همواره نشت و ریزش ادرار دیده می شد. فرآیند در نظر گرفته شده برای مدفوع نیز چندان بهتر از مکانیزم ادرار کردن نبود. در گزارش سازمان ناسا در این مورد چنین آمده است:«در نبود سیستمی که بتواند ابزارهایی مثبت برای خارج کردن مدفوع از بدن فراهم کند، یک سیستم بسیار اولیه برای جمع آوری مدفوع در جریان پرواز مورد استفاده قرار می گرفت. این وسیله یک کیسه پلاستیکی بود که به لپ های نشیمنگاه چسبانده می شد تا مدفوع را جمع آوری کند». این کیسه که با نام «کیسه مدفوع» شناخته می شد دارای بخش خاصی برای دستمال توالت بوده و یک پوشش انگشتی داخلی نیز داشت که باعث می شد فضانوردان در حالت پوشیدن کیسه مدفوع تمیز باقی بمانند. قرار دادن صحیح این کیسه پشت یونیفرم های خاص فضانوردان کار ساده ای نبود.

بر اساس برآورد یکی از فضانوردان حاضر در ماموریت های آپولو، هر بار دستشویی کردن حدود ۴۵ دقیقه زمان می برد. از همه بدتر این که این وسیله کاملاً بی عیب و نقص نیز نبود. در جریان ماموریت آپولو ۱۰ در سال ۱۹۶۹، تام استافورد فریاد یکی از همکارانش را شنید: «فوراً برایم یک دستمال بیاور. یک تکه مدفوع شناور را در فضا می بینم». ناسا اصرار داشت که فضانوردان باید تمامی مدفوع خود را برای آزمایش های دقیق به زمین بازگردانند، به همین دلیل بعد از اینک فضانوردان آپولو دستشویی خود را به پایان می رساندند، باید کیسه های مدفوع خود را مهر و موم کرده و ورز می دانند (خمیری می کردند). در جریان این امر باید یک سری ترکیبات باکتری کُش به این مدفوع اضافه می شد تا بتوان آن را بدون خرابی یا تغییری به زمین بازگرداند.

کیسه های مدفوع به کوچکترین سایز ممکن درآمده و در تمام طول سفر در فضا نگهداری می شد. به همین دلیل، بر اساس گزارش ناسا، در تمام طول سفر، فضانوردان با مشکل بوی مدفوع دست و پنجه نرم می کردند. اگر چه سیستم مدیریت فضولات آپولو از دیدگاه مهندسان کاملاً موثر و کارآمد بود اما فضانوردان از آن رضایت نداشتند. از آنجایی که دستشویی رفتن در فضا کاری بسیار پیچیده، زمان بر، طاقت فرسا و بدبو بود، فضانوردان اغلب به طور مداوم داروهای ضد یبوست و ملین مصرف کرده و گاهی نیز از داروهایی استفاده می کردند که فعالیت رودها ها را کاهش می داد. در سطح ماه نیز فضانوردان یونیفرم های بسیار خاصی به تن داشتند که امکان استفاده از سیستم کیسه های مدفوعی و ادراری را از آن ها می گرفت.

از این رو وقتی که فضانوردان آپولو فضاپیمای خود را ترک کردند، سیستم محدود کننده مدفوع را می پوشیدند که در واقع نوعی پوشک بود. معلوم نیست که آرمسترانگ و آلدرین در جریان راهپیمایی ۲۱ ساعته و ۳۶ دقیقه ای خود روی سطح ماه از این سیستم بهره برده اند یا خیر اما آلدرین ادعا کرده اولین مردی بوده که در یک کره دیگر ادرار کرده است. او در جریان چهلمین سالگرد پیاده شدن انسان در سطح ماه خطاب به حاضران گفت: «تنهایی آنجا مانند جهنم است. خودم را خیس کردم». روی پلاکی که آرمسترانگ و آلدرین، ۵۰ سال پیش روی سطح ماه به جای گذاشتند چنین نوشته شده بود: «اینجا مردانی از سیاره زمین برای اولین بار در جولای ۱۹۶۹ قدم در سطح ماه گذاشتند». در این یادداشت ها به این موضوع که آن ها هنگام پرش های تاریخی خود پوشک داشته اند یا خیر اشاره ای نشده است.

یک ماشین اسپرت برای نسل جوان؛ مینی کوپر قدرتمند

انگلستان در صنعت خودرو سازی بسیار موفق ظاهر شده است و محصولات آن در بازار جهانی خودرو معمولا با فروش خوبی مواجه ‏می شوند. خودرو مینی کوپر S‏ هاچ بک محبوب انگلیسی با طراحی داخلی و خارجی جذاب و موتور قدرتمند توانسته جایگاه ‏خوبی در بین خریداران خودرو ایجاد کند.

در ایران شرکت پرشیا خودرو عرضه این خودرو را به عهده گرفته است.

موتور خودرو

موتور مینی کوپر S 1998 سی سی حجم دارد. این هاچ بک به واسطه گیربکس ۶ سرعته اتوماتیک ۱۸۹ اسب بخار در ۶۰۰۰ ‏دور در دقیقه و ۲۸۰ نیوتن متر در ۴۲۰۰ دور در دقیقه تولید می کند. شتاب صفر تا صد کیلومتر آن ۶٫۸ ثانیه طول می کشد تا ‏به حداکثر سرعت ۲۳۰ کیلومتر برسد. حجم مخزن سوخت این خودرو ۴۴ لیتر است و به طور میانگین در هر صد کیلومتر ‏۵٫۴ لیتر بنزین مصرف می کند.

طراحی داخلی

داخل کابین مینی کوپر اس‏ جذاب و در هماهنگ با ظاهرآن طرحهای دایره ای شکل زیادی به چشم می خورد.

بزرگترین دایره در وسط داشبورد صفحه ‏نمایش ۶٫۵ اینچی لمسی است که مجهز به سیستم صوتی هارمن کاردون و پخش موسیقی با بلوتوث، ‏AUX، ‏USB‏ است. پنل ‏فرمان هم دایره ای شکل و برقی است و دکمه های کنترل سیستم صوتی بر روی آن قرار دارد.

روکش صندلی ها چرمی و صندلی ‏های جلو مجهز به گرمکن است و قابلیت نصب صندلی کودک را هم دارد. صندلی های عقب تاشو هستند، با تا کردن صندلیها ‏فضای صندوق عقب از ۲۷۸ لیتر به ۹۴۱ لیتر افزایش پیدا میکند که به راحتی می توان وسایل را در آن قرار داد.

از دیگر تجهیزات رفاهی خودرو می توان به سانروف پاناروما، ورود و استارت بدون کلید، سیستم تهویه ‏مطبوع اتوماتیک، مه شکن جلو وعقب، چراغ های جلو هوشمند، محل نصب ‏دوچرخه در عقب، پکیج نورپردازی داخلی، نمایشگر هدآپ اشاره کرد.‏

طراحی ظاهری

چراغهای جلو گرد، بزرگ، ساده به شکل مایل بر روی گلگیر قرار گرفته است. جلوپنجره ۲ تکه در میان حاشیه فلزی ‏براق محصور شده، قسمت بالایی آن مشبک و درقسمت پایینی آن پلاک خودرو قرار گرفته است. یک دریچه هوا برای رسیدن هوا به موتور روی کاپوت بین دو خط ‏عریض مشکی قرار گرفته است.

چراغهای عقب کمی متفاوت تر ولی هماهنگ با چراغهای جلو بیضی شکل است. ‏خروجی دوگانه اگزوز وسط خودرو زیر چراغهای مه شکن تعبیه شده است.‏

ایمنی خودرو

سیستم ترمز ‏ABS، ‏EBD، کمک ترمز ‏BAS ‎‏ و‎ ‎کنترل پایداری الکترونیکی ‏ESC‏ وسیستم کنترل کشش ‏TCS‏ به عملکرد به موقع و ‏حفظ پایداری خودروکمک میکند. ترمز جلو دیسکی خنک شونده از خراب شدن سریع ترمزها جلو گیری می کند و تاثیر زیادی ‏در ایمنی خودروها دارد.

از دیگر تجهیزات ایمنی ۶ عدد کیسه هوا ( راننده، جانبی، سرنشین)، قفل مرکزی، سنسور باران، سیستم ‏کمک پارک، ایمبولایزر، سنسور دنده عقب، کروز کنترل، دوربین دید عقب، کنترل شروع حرکت در شیب می توان نام برد. در ‏کل این خودرو موفق به کسب چهار ستاره از موسسه یورو اینکپ شده است.‏

از رقبای این خودرو می توان به فیستا، آئودی ‏A1‎، پژو ۲۰۸، سیتروئن ‏C3‎، نیسان جوک نام برد که هرکدام ویژگیهای خاصی ‏دارند.‏

برای اطلاعات بیشتر از قیمت صفر و کارکرده و شرایط خرید مینی کوپر اس هاچ بک جوان پسند، قدرتمند و سریع  به سایت ‏دیوار مراجعه نمایید.‏

از سگ و گربه تا مگس میوه و عروس دریایی؛ حیواناتی که فضانورد شدند

ناسا و دیگر آژانس های فضایی بسیار پیش از انسان ها، حیواناتی مانند میمون، سگ و گربه را به فضا بردند تا شرایط را برای زنده ماندن انسان پس از ترک زمین فراهم سازند. کشورهایی مانند ایالات متحده، اتحاد جماهیر شوروی، فرانسه و چین از دهه ۱۹۴۰ و به عنوان بخشی از تحقیقات فضایی خود، حشرات، پستانداران، ماهی و خزندگان را به فضا فرستادند و برخی از آن ها حتی امروز نیز به فرستادن حیوانات به فضا ادامه می دهند. برخی از این حیوانات برای بررسی تاثیر فضا روی موجودات زنده به خارج از زمین فرستاده شده و دانشمندان سعی کردند اطمینان حاصل نمایند که این حیوانات زنده به زمین بازگردند تا بتوان آن ها را مطالعه کرد، اگر چه بسیاری از این حیوانات در حین سفر یا پس از آن کشته شدند.

برخی از این حیوانات در جریان تقلای کشورهای بزرگ برای داشتن برتری نسبت به دیگران به فضا فرستاده شده و از همان ابتدا مشخص بود که بازگشتی در انتظار آن ها نیست. بر اساس بیانیه سازمان ناسا: «علیرغم از دست رفتن های متعدد، این حیوانات به محققان چیزهای بسیار زیادی آموختند که بدون وجود آن ها امکان یادگیری آن ها وجود نداشت. بدون تست های حیوانی در اولین روزهای برنامه فضایی انسان، برنامه های شوروی و ایالات متحده می توانست با از دست رفتن تعداد زیادی انسان همراه باشد». در ادامه این مطلب قصد داریم شما را با برخی از مشهورترین، مهم ترین و البته عجیب ترین حیواناتی که به فضا فرستاده شده اند آشنا کنیم.

مگس های میوه اولین حیواناتی بودند که به فضا فرستاده شدند و ناسا همچنان به فرستادن این حشرات به پایگاه فضایی بین المللی برای کمک به درک تاثیرات فضا بر جسم انسان ادامه می دهد. ناسا تاکید کرده که «برای بسیاری از افراد، مگس های میوه تنها موجودات موزی هستند که اطراف موزهای خراب شده و دیگر میوه های فراموش شده می چرخند اما مطالعه آن ها می تواند به بررسی اثرات ماموریت های فضایی طولانی مدت روی بدن فضانورد و چگونگی عکس العمل بدن نسبت به محیط جدید و استرس زا کمک کند». جالب اینکه نزدیک به ۷۵ درصد از ژن های بیماری های انسانی مشابه ژن های مگس میوه هستند و نگهداری از این حشرات به تجهیزات و هزینه های بسیار پایینی نیاز دارد.

آلبرت ۲

ناسا فرستادن میمون به فضا را از سال ۱۹۴۸ آغاز کرد که آغاز سنت دیرپا و قدیمی آژانس های فضایی جهانی برای بررسی تاثیرات سفر در فضا بر روی بدن انسان بود. اولین میمونی که به فضا فرستاده شد آلبرت ۱ نام داشت که در ژوئن ۱۹۴۲ با استفاده از راکت وی-۲ از نیومکزیکو به فضا پرتاب شد اما در مسیر پرواز به دلیل خفگی کشته شد. نبود اسناد ثبت شده و ناشناخته بودن پروژه باعث شد که آلبرت قهرمان بی صدای عرصه حیوانات فضانورد باشد. میمون دوم با نام آلبرت ۲ در سال ۱۹۴۸ به فضا رفت اما در بازگشت و در لحظه برخورد سفینه اش با زمین کشته شد. در کل ۵ میمون با نام های آلبرت به فضا پرتاب شدند که همگی در جریان ماموریت جان باختند. یوریک اولین میمونی بود که در سال ۱۹۵۱ به فضا فرستاده شد و برای مدتی زنده ماند اما ساعاتی پس از بازگشت به زمین همراه با برخی از موش هایی که همراه او به فضا فرستاده شده بودند درگذشت. در این مدت، اتحاد جماهیر شوروی نیز چندین میمون به فضا فرستاده بود.

میس بیکر

تا سال ۱۹۵۹ هیچ یک از میمون های فضانورد فرستاده شده توسط ناسا به فضا زنده نماندند. اولین نخستی که در سفر به فضا و پس از آن زنده ماند، میس بیکر بود که در سال ۱۹۵۹ به فضا فرستاده شد. همراه او یک میمون دیگر به نام ایبل به فضا فرستاده شده بود که پس از پایان سفر و روی میز تشریح به دلیل اثرات بیهوشی درگذشت اما میس بیکر تا سال ۱۹۸۴ زنده بود و در سن ۲۷ سالگی در اثر از کار افتادن کلیه درگذشت. ناسا این میمون را همراه با چند میمون دیگر از بازاری در میامی خریداری کرده بود و پس از تست های فراوان برای شناسایی بهترین گزینه میمونی برای فضا، میس بیکر برای این ماموریت انتخاب شد. قبر این میمون ماده اکنون در مرکز فضایی و راکتی ناسا در آلاباما است و روی قبر او نوشته شده که میس بیکر اولین حیوان آمریکایی است که به فضا سفر کرده و زنده بازگشت. آمریکا، اروپا و روسیه در دهه ۱۹۹۰ فرستادن میمون به فضا را متوقف کردند.

ناسا اولین موش را در سال ۱۹۵۰ به فضا فرستاد که این موش در بازگشت و در جریان برخورد سفینه با زمین کشته شد. اگر چه این موش زنده نمایند اما تصاویری از او در شرایط بی وزنی گرفته شده است. ناسا به فرستادن موش به فضا ادامه داد، کاری که توسط فرانسه و اتحاد جماهیر شوروی نیز انجام گرفت. آژانس های فضایی امروزه نیز برای داشتن درکی بهتر از تاثیرات ترک کره زمین بر روی فضانوردان دست به پرتاب موش به فضا می زنند. در آوریل ۲۰۱۹، ناسا در ویدیویی، بی وزنی موش در پایگاه فضایی بین المللی را به عنوان بخشی از یک مطالعه در مورد تاثیرات ماموریت های طولانی مدت فضایی روی بدن فضانوردان منتشر کرد. محققان ناسا دریافتند که در فا نیز موش ها رفتارهای معمولی خود مانند حرکت کردن در داخل قفس، لیسیدن بدن خود و دیگر موش ها و غذا خوردن را ادامه می دهند اما راه های جدیدی برای کنار آمدن با بی وزنی نیز پیدا می کنند.

Laika, Russian cosmonaut dog, 1957. Laika was the first animal to orbit the Earth, travelling on board the Sputnik 2 spacraft launched on 3 November 1957. The Soviet space programme used dogs and other animals in order to ascertain the viability of later (Photo by Fine Art Images/Heritage Images/Getty Images)

لایکا

لایکا، سگ روسی، اولین حیوانی بود که در سال ۱۹۵۷ در مدار زمین قرار گرفت و مشهورترین حیوانی است که تاکنون به فضا فرستاده شده است. لایکا یک سگ ولگرد در شهر مسکو بود که به فضا رفت اما سفر او یک طرفه بود زیرا هیچ برنامه ای برای بازگشت او به زمین وجود نداشت. به همین دلیل به نظر می رسد که لایکای بیچاره تنها چند ساعت پس از رسیدن به مدار زمین زنده مانده است. آدیلیا کوتوفسکایا، زیست شناس روسی که لایکا را برای سفر فضایی اش آموزش داده بود در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۷ چنین گفت: «از او خواستم که ما را ببخشد و در حالی که برای آخرین بار او را نوازش می کردم حتی به گریه افتادم».

بلکا و استرلکا

ناسا نیز گفته است که سفر این سگ به فضا باعث شد که این سازمان برای انجام برنامه های خود برای سفر به فضا ترغیب شوند. اگر چه لایکا معروف ترین سگ فضانورد بود اما اتحاد جماهیر شوروی سگ های دیگری نیز به فضا فرستاد. این ابر قدرت از سگ های ماده بی خانمان که از لحاظ تئوری توانایی بیشتری در مقابله با شرایط زندگی سخت داشتند استفاده می کرد. در سال ۱۹۶۰، دو سگ به نام های بلکا و استرلکا به اولین حیواناتی تبدیل شدند که در مدار قرار گرفته و سالم به زمین بازگشتند. وتروک و اوگولیوک که در سال ۱۹۶۶ به فضا فرستاده شدند هنوز هم رکورد طولانی ترین دوره حضور سگ سانان در فضا را در اختیار دارند. این دو سگ ۲۲ روز را در فضا سپری کردند.

هام

اتحاد جماهیر شوروی در مسیر آماده شدن برای فرستادن انسان به فضا، انواع موش و خرگوش را در ماموریت هایی یک طرفه به فضا فرستاد. این کشور دو سگ را همراه با اولین خرگوش در سال ۱۹۵۹ به فضا پرتاب کرد. هام اولین شامپانزه ای بود که در سال ۱۹۶۱ فضا را دید. هام شامپانزه در ژانویه ۱۹۶۱ به فضا رفت. او در سال ۱۹۵۹ از غرب آفریقا آورده شد و توسط ناسا آموزش دید و در کل ۶٫۶ دقیقه بی وزنی را در طول سفر خود تجربه کرد. ماموریت موفقیت آمیز هام و بازگشت سالم او به زمین، راه را برای پرتاب موفق اولین فضانورد انسان ایالات متحده، آلن بی شپرد جونیور، در ۵ می ۱۹۶۱ هموار کرد. هام تا سال ۱۹۸۳ و زمان مرگش در دو باغ وحش زندگی کرد و جسد او در مقابل سالن مشاهیر فضایی بین المللی در آلموگوردو، نیومکزیکو به خاک سپرده شد.

اولین خوک گینه ای نیز در سال ۱۹۶۱ توسط اتحاد جماهیر شوروی به فضا فرستاده شد. این خوک همراه با یک سگ و چند خزنده به فضا پرتاب شده و همه از این سفر پرماجرا جان سالم به در بردند. فرانسه نیز اولین و تنها گربه را در سال ۱۹۶۳ به فضا فرستاد. این گربه فیلیسیتی نام داشته و پس از تجربه بی وزنی سالم به زمین بازگشت اما پرواز بعدی با یک گربه دیگر با مشکلاتی مواجه گردید. بدین ترتیب اگر چه آموزش ها و برنامه هایی برای پرتاب گربه به فضا انجام شد اما فلسیتی تنها گربه ای بود که توانست به فضا برود.

اتحاد جماهیر شوروی چندین لاک پشت، مگس و شپشک آرد را قبل از انسان و در سال ۱۹۶۸ به اطراف ماه فرستاد. این سفر یک هفته به طول انجامید و لاک پشت ها با حدود ۱۰ درصد وزن کمتر به زمین بازگشتند. عنکبوت، لاک پشت، ماهی و حشرات نیز بعد از رفتن انسان به ماه به این کره مرموز فرستاده شدند. بر اساس اسناد سازمان ناسا «خرگوش، لاک پشت، انواع حشرات، عنکبوت، ماهی، عروس دریایی، آمیب و جلبک به فضا فرستاده شد تا تاثیرات طولانی مدت زندگی در فضا بر روی رشد بافت ها و تولید مثل این موجودات در جاذبه صفر مورد بررسی قرار گیرد». اما دو عنکبوت به نام های آنیتا و آرابلا که در سال ۱۹۷۳ به فضا رفتند خبرساز شدند زیرا این دو موفق شدند در فضا تار بتنند. عنکبوت ها معمولاً قطر تارهای خود را بر اساس وزن خود مشخص کرده و از باد و جاذبه برای شروع ساخت تارهای خود استفاده می کنند.

ناسا چندین عروس دریایی به فضا فرستاده و پس از تولید مثل، نوزدان آن ها را به زمین بازگردانده است. سازمان ناسا این کار را در دهه ۱۹۹۰ انجام داد تا نحوه انطباق این موجودات دریایی با جاذبه زمین پس از بازگشت را بررسی نماید. بچه عروس های دریایی برای انطباق با جاذبه با مشکل روبرو شدند. ناسا همچنین انواع مختلفی از ماهی ها را به پایگاه فضایی بین المللی فرستاد تا تاثیر خلاء را روی آن ها بررسی کند. اولین ماهی گورخری در سال ۲۰۱۵ به فضا فرستاده شد تا تاثیرات بی وزنی بر ماهیچه های آنان مشخص گردد تا به کمک نتایج آن بتواند درمان ها و داروهای جدیدی برای بیمارانی که به صورت دراز مدت روی تخت بیماری هستند و تحرک بسیار اندکی دارند کشف نماید. در فضا، ماهی ها و بچه قورباغه ها به دلیل جریان نداشتن آب نمی توانستند در یک مسیر مستقیم به حرکت ادامه دهند و دائماً دور خود می چرخیدند. به دلیل نبود جاذبه، ماهی ها از نور (در صورت وجود) به عنوان راهنما استفاده کرده و به سمت آن حرکت می کردند.

چرا جماهیر شوروی هیچگاه موفق به فرود روی ماه نشدند؟

در روز ۳ جولای ۱۹۶۹، درست ۱۷ روز پیش از آنکه نیل آرمسترانگ و باز آلدرین قدم بر سطح ماه بگذارند، اتحاد جماهیر شوروی دومین تلاشش را برای پرتاب راکت خود به نام N1 به ماه انجام داد. هیچ اعلام رسمی برای این عملیات محرمانه صورت نگرفت اما ماهواره های جاسوسی ایالات متحده نظاره گر نابودی کامل یکی از دو سکوی پرتاب راکت مورد نظر در مرکز آزمایش فضایی تیوراتام، قزاقستان بودند. اتحاد جماهیر شوروی در آن زمان از این موضوع آگاه نبود اما امیدهای این کشور برای دستیابی به ماه نیز با خاکستر شدن این سکوی پرتاب در سال ۱۹۶۹ پایان یافت.

روس های هیچ وقت شانسی نداشتند

قصه راکت N1 اتحاد جماهیر شوروی و برنامه گسترده سفر به ماه در اتحاد جماهیر شوروی هنوز هم رازآلود باقی مانده به خصوص در مقایسه با برنامه آپولو. تاریخ نگاران هنوز هم بر سر این که چگونه و چرا برنامه فضایی پیشگامانه شوروی به یکباره در رقابت برای سفر به ماه عقب افتاده و هنگام قدم گذاشتن آرمسترانگ و آلدرین بر ماه، روس ها چقدر عقب بودند با یکدیگر اختلاف نظر دارند. حقیقت این است که تنها یک عامل در ناکام ماندن برنامه سفر فضانوردان شوروی به کره ماه دخیل نبود. بدون شک در باد پیروزی خوابیدن کرملین در ماجرای رسیدن آن ها به مدار زمین توسط اسپوتنیک و یوری گاگارین نقش مهمی در این موضوع داشت.

یوری گاگارین و سرگئی کورولف

رقابت های درونی بین رهبران برنامه فضایی شوروی- سرگئی کورولف، والنتین گلوشکو و ولادیمیر چلومی- نیز کمکی به پیشبرد برنامه این کشور برای رسیدن به ماه نکرد. اما از همان آوریل ۱۹۶۱، تصمیم گیران سیاسی ایالات متحده، سفر به ماه را به عنوان دستاوردی که به ا حتمال فراوان پیش از روس ها به آن دست خواهند یافت نشان کرده بودند و تنها دلیل نیز برتری اقتصادی و تکنولوژیکی ایالات متحده بود. به این موضوعات، حمایت کم حرارت ارتش اتحاد جماهیر شوروی از برنامه غیرنظامی فضایی کشور را اضافه کنید که بخش زیادی از هزینه های صنعت ساخت راکت را در اختیار داشته را نیز اضافه کنید تا مشخص شود که مهندسان فضایی شوروی هیچ شانسی برای سبقت گرفتن از ناسا در سفر به ماه نداشته اند.

داستانی تکراری و مداوم

حتی نیم قرن پس از این ماجرا، هنوز هم با تکه های جدیدی از تلاش گسترده و چند وجهی شوروی برای رساندن انسان به ماه روبرو می شویم. تنها در سال ۲۰۱۵ بود که جانشین دایره طراحی OKB-1 که توسعه راکت غول پیکر N1  را بر عهده داشت، جزییات مشکلات در حال افزایش برنامه سفر به ماه در اتحاد جماهیر شوروی را به تصویر کشید که یادآور مسیر دردناک و شکنجه وار طراحی ماموریت نهایی در پروژه آپولو بود. اسناد مربوط به آوریل ۱۹۶۳ نشان می دهد که مهندسان شوروی تنها تحلیل ۲۶ سناریو مختلف برای سفر به ماه را به پایان رسانده و تنها توانسته بودند آن ها را به ۴ معماری متفاوت تقلیل دهند که هنوز به مطالعه جزییات بیشتر قبل از انتخاب طرح نهایی نیاز داشت.

راکت N1

وقتی به گذشته نگاه می کنیم بسیار حیرت انگیز است که ببینیم این ۴ سناریو نهایی چه مقدار دور از معماری پایانی بوده اند. برای مقایسه در میانه سال ۱۹۶۲، پدران پروژه آپولو از قبل مکان های استقرار فضاپیما در مدار ماه و عناصر کلیدی سناریو پرواز و معماری تک پرتابی را تهیه و مشخص کرده و به همین دلیل راه برای توسعه سریع راکت Saturn V برای ماموریت های آپولو باز شد. حتی در این مراحل کاغذی اولیه که نیازی به سرمایه گذاری های مالی و تخصیص ابزارها و امکانات فیزیکی از جانب کرملین وجود نداشت، مهندسان اتحاد جماهیر شوروی حدود یک سال از همتایان آمریکایی خود عقب بوده و از آن به بعد نیز همه چیز برای روس ها در مسیر عکس در جریان بود.

چندین درگیری بر سر استفاده از پیشرانه ها و طراحی راکت آینده ماه و دیگر اختلافات استراتژیک در داخل این صنعت باعث پیچیده تر شدن و در نهایت به تعویق افتادن برنامه اتحاد جماهیر شوروی برای سفر به ماه شد. تنها در سال ۱۹۶۴ بود که مهندسان این کشور حمایت سیاسی لازم برای پیوستن به رقابت سفر به ماه را دریافت کردند که دیگر بسیار دیر شده بود. در ۴ سال بعد از این اتفاق هزاران مشکل تکنیکی و تست های پرواز ناموفق به بیشتر شدن شکاف بین آپولو و رقیبش در شوروی کمک کرد.

زمانی برای ساختن

چرا فضانوردان اتحاد جماهیر شوروی هیچگاه موفق به فرود روی ماه نشدند؟

وقتی که زمان ساختن راکت فرا رسید، اتحاد جماهیر شوروی با ضعف های جغرافیایی مواجه شد. برای مثال، سکوی پرتاب تیوراتام فاصله بسیاری از شهرهای بندری داشت و این بدان معنا بود که سرهم بندی و چینش مراحل پرتاب راکت به ماه در کنار یک ارتش از کارگران باید به استپ های لم یزرع و بسیار خشک قزاقستان منتقل می شدند. در نهایت، ضربه نهایی را سیستم اصلی پیشرانه راکت N1 به کرملین وارد کرد. در ابتدا طرح های مختلفی برای تجهیز N1  با موتورهایی با قدرت تولید بیش از ۶۰۰ تن نیروی پیشرانه وجود داشت اما نبود ماشین آلات ضروری و کمبود زمان، طراحان را مجاب کرد که به موتورهای بسیار کوچکتر ۱۵۰ تنی قناعت کنند. این بدان معنا بود که کل ۲۴ موتور (و وقتی که معلوم شد کافی نیست، ۳۰ موتور) باید به صورت کاملاً هماهنگ کار می کردند تا بتوانند این راکت غول پیکر را از روی سکو بلند کنند.

ساخت سایت پرتاب ثابت که به مهندسین امکان می داد زنجیره چند موتوری خیالی را روی زمین تنظیم کنند، نیز برای صرفه جویی در زمان و هزینه ها کنار گذاشته شد. بدین دلیل وقتی که موتورهای ظاهراً جدید به هم متصل شدند، می بایست در پروازی واقعی و روی راکت واقعی کار می کردند. اتفاقی که رخ نداد. در طی اولین تلاش برای پرتاب در ۲۱ فوریه ۱۹۶۹، این راکت پس از یک دقیقه و ۸ ثانیه پرواز به دلیل از کار افتادن سیستم پیشرانه سقوط کرد. اگر چه رهبران پروژه ناامید شدند اما این شکست باعث نشد که دست از تلاش بردارند زیرا کسی کشته نشده، سکوی پرتاب کاملاً سالم باقی مانده و راکت نیز توانایی نسبی خود برای پرواز (دستکم تا ارتفاع ۳۰ کیلومتری) را نشان داده بود. بسیاری از مهندسان پیشین پروژه N1  آنقدر شکست و سقوط دیده بودند که مورد اخیر را به مثابه یک خبر خوب می دانستند. از این رو تیم مهندسین شوروی ترغیب شد که هر چه زودتر دومین تلاش خود را برای پرتاب راکت N1  انجام دهد. دومین راکت N1  در تابستان ۱۹۶۹ به سکوی پرتاب رسید، بعد از اینکه آپولو ۹ و آپولو ۱۰ ماموریت های تمرینی خود را پیش از فرود واقعی روی ماه به اتمام رساندند که پیروزی ایالات متحده را بسیار قریب الوقوع نشان می داد.

در حالی که ششمین راکت Saturn V تعیین شده برای ماموریت آپول ۱۱ در حال آخرین بررسی ها در پایگاه کیپ کاناورال بود، دومین راکت N1 روس ها به سکوی پرتاب رسید. راکت N1  شماره ۵L در نیمه شب ۴ جولای ۱۹۶۹ پرتاب شد. وقتی که این راکت در عرض کمتر از ۱۰٫۵ ثانیه پس از بلند شدن به ارتفاع صد متری رسید، بخش هایی درخشان از دم آن جدا شد. سپس انگار که این شیء غول پیکر در هوا معلق و منجمد مانده و خیلی آرام به یک سمت خم شد. در نوک راکت، موتورهای فرار اضطراری روشن شده و کپسولی که قرار بود دو فضانورد را در خود داشته باشد به درون تاریکی برد.

با از کار افتادن سیستم کنترل پرواز در اثر انفجار موتور، راکت غول پیکر نتوانست دور از سکوی پرتاب به سمت بالا ادامه مسیر داده و با بخش زیادی از پیشرانه اش روی سکوی پرتاب افتاد. انفجار بزرگی که رخ داد تقریباً نیمی از دو مجموعه سکوی پرتاب را به طور کامل نابود ساخت، پروژه ای که سال ها برای تکمیل آن وقت صرف شده بود. تکه هایی از راکت در فاصله ۶ مایلی پیدا شده و گزارش هایی از شکسته شدن شیشه ساختمان هایی که در فاصله ۴ مایلی سکوی پرتاب قرار داشتند نیز مخابره شد.

همه چیز تمام شد

شکست دومین پرتاب، شکست اتحاد جماهیر شوروی در رقابت برای سفر به ماه را تثبیت کرد. در سال های بعد، راکت N1 دو پرتاب ناموفق دیگر داشت تا اینکه مقامات ارشد کشور در ژوئن ۱۹۷۴ این برنامه را به طور کلی متوقف کردند. با این وجود، اتحاد جماهیر شوروی همچنان به مشارکت در سفرهای فضایی انسان اداهم داد که از آن جمله می توان به راکت مشهور سایوز اشاره کرد اما رویای رفتن فضانوردان روسی به ماه در تابستان ۱۹۶۹ در سکوی پرتاب قزاقستان نابود شد.

چگونه می توان با گوشی های هوشمند ویدیوهای اسلوموشن ضبط کرد؟

اسلوموشن (slow motion) از دیرباز یکی از افکت های جذاب و پراستفاده ویدیویی بوده است. این تکنیک روزگاری تنها در دوربین های گرانقیمت و بسیار پیشرفته دیده می شد اما با توسعه تکنولوژی وسایل پرتابل، اسلوموشن نیز نیز بهتر و بهتر شد. چه بخواهید بر یک لحظه سینمایی و دراماتیک تاکید بیشتری داشته باشید یا صحنه شوخی فیزیکی با دوستانتان را کمی طولانی تر کنید، اسلوموشن ابزاری عالی است که باید نحوه استفاده از آن را یاد بگیرید.

ویدیو در واقع یک سری تصاویر ثابت است که هر کدام یک فریم نامیده می شوند و به ترتیب با سرعتی کافی نشان داده می شوند که حس متحرک بودن آن ها را در بیننده ایجاد می کند. بسیاری از ویدیوهایی که در ابزارهای دیجیتال می بینید با سرعت ۳۰ فریم در ثانیه به نمایش در می آیند. شما می خواهید کلیپ های اسلوموشن خود را با سرعت ۳۰ فریم بر ثانیه نمایش دهید که سرعت فریمی در حالت عادی است و نه تصویربرداری اسلوموشن.

برای کاهش سرعت نمایش یک ویدیو و داشتن ظاهری مقبول و بدون کاهش کیفیت تصویر، باید با سرعت فریمی بالاتری تصویر را ضبط کنید سپس آن را با سرعت نرمال ۳ فریم در ثانیه اجرا کنید. برای مثال برای به نمایش درآوردن یک ویدیو در نیمی از سرعت ضبط آن باید آن را در سرعت ۶۰ فریم در ثانیه یا بیشتر تصویربرداری کنید. در بسیاری از گوشی های تلفن همراه امکان ضبط تصاویر HD  (۱۰۸۰ پیکسل) در نسبت فریمی بالاتر وجود دارد: اسلوموشن با سرعت ۲۴۰ فریم در ثانیه در بسیاری از این ابزارها بسیار رایج است. با سرعت ۲۴۰ فریم در ثانیه می توانید ویدیو خود را با سرعتی ۸ برابر کمتر از سرعت ضبطش به نمایش درآورید.

4

در این سرعت فریمی، یک ویدیو ۴ ثانیه ای را می توان به بیش از ۳۰ ثانیه کشاند (طولانی کرد) و همچنان همین حس را در آن دید که انگار در سرعت نرمال گرفته شده است. تنها چند تلفن هوشمند همراه وجود دارند که می توانند با سرعتی بالاتر از ۹۶۰ فریم در ثانیه فیلم بگیرند اما تنها برای کمتر از یک ثانیه و در رزولوشن پایین (۷۲۰ پیکسل). لازم به ذکر است که کاهش سرعت یک ویدیو ممکن است حتی اگر در نسبت فریمی بالا ضبط نشده باشد اما به احتمال فراوان کیفیت مناسبی نخواهد داشت. اگر بخواهید سرعت نمایش یک ویدیو که با سرعت ۳۰ فریم در ثانیه گرفته شده را کاهش دهید را به نصف کاهش دهید، این بدان معناست که این ویدیو با سرعت ۱۵ فریم در ثانیه به نمایش در خواهد آمد. در چنین حالتی بین هر فریم فاصله ای وجود دارد که مغز آن را تشخیص می دهد و آن ظرافت و نرمی ویدیو را ندارد. بدین ترتیب اگر به یک اسلوموشن واقعی نیاز دارید باید از سرعت های فریمی بالاتر استفاده کنید.

چگونه به شکل اسلوموشن فیلمبرداری کرد؟

بسیاری از تلفن های همراه خاصیت تصویربرداری اسلوموشن را به شکل پیش فرض در اپلیکیشن های دوربینی خود دارند. برای این کار تنها کافی است که آیکون های تنظیمات را در تلفن های اندرویدی و آیفون فشار داد و با انتخاب گزینه اسلوموشن که معمولاً به شکل «slo-mo» نوشته می شود ویدیو خود را فیلمبرداری کنید. برای داشتن نتیجه خوب بهتر است که ویدیوهای اسلوموشن خود را در زمان های کم مثلا ۵ تا ۱۰ ثانیه ای ضبط کنید. به یاد داشته باشید که ویدیویی که در حالت اسلوموشن ضبط کنید در نهایت دو تا ۸ برابر طولانی تر از زمان ضبط اولیه خواهد بود. هنگامی که می خواهید ویدیو ضبط شده را در حالت اسلوموشن نمایش دهید، اپلیکیشن تصویربرداری گوشی به شما این امکان را می دهد که با کشیدن دو دسته در دو طرف ویدیو بتوانید مقداری از ویدیو که می خواهید به شکل اسلوموشن نمایش داده شود را مشخص کنید.

وقتی که در حال گرفتن یک ویدیو اسلوموشن هستید، تا جایی که می توانید دوربین را ثابت نگهدارید. حتی کوچکترین تکان و حرکتی می تواند باعث تار شدن و تغییر فوکوس دوربین شود که هنگام تبدیل شدن به اسلوموشن بسیار بزرگ تر و مشخص تر جلوه خواهد کرد. باید از قبل در مورد چیزی که می خواهید تصویر آن را به صورت اسلوموشن بگیرید فکر کرده باشید. به لحظه دقیقی که می خواهید سرعت پخش پایین بیاید فکر کنید، برای مثال لحظه ای که سگتان آب درون موهایش را با تکان دادن خود خارج می کند یا دوستتان با اسکیت برد خود یک حرکت دیوانه وار انجام می دهد، و شما می توانید این لحظه خاص را با حالت اسلوموشن ضبط و سپس به نمایش درآورید.

برنامه ریزی نتیجه نهایی کار را متفاوت خواهد کرد از این رو از قبل کارگردانی کرده و نقشه بکشید. اگر بخواهید ویدیو اسلوموشن خود را در پلتفرم های اجتماعی به اشتراک بگذارید نیز می توانید از ابزارهای تنظیم سرعت انتشار ویدیو که در این پلتفرم ها وجود دارد نیز استفاده کنید. با این وجود اگر بخواهید تنظیماتی بسیار دقیق و ریز در ویدیوهای اسلوموشن خود انجام دهید به ابزارهای حرفه ای اسلوموشن نیاز خواهید داشت. در ادامه شما را با ۴ مورد از بهترین و حرفه ای ترین ابزارهای تولید و ایجاد تغییر در ویدیوهای اسلوموشن آشنا خواهیم کرد.

۱- Slow Motion Video FX (اندروید) بهترین و ساده ترین اپلیکیشن گزینه در سیستم عامل اندروید برای گرفتن ویدیوهای اسلوموشن است. این اپلیکشن به شما اجازه می دهد که سرعت ویدیو را از طریق کشیدن دسته ها به بالا یا پایین یک نمودار خطی کاهش یا افزایش دهید. همچنین با استفاده از این اپلیکیشن می توانید در هر لحظه از ویدیو فریم های کلیدی اضافه کرده و به صورت جداگانه هر کدام را تنظیم کنید به نحوی که کنترل دقیقی بر روی لحظه شروع حالت اسلوموشن و پایان آن داشته باشید.

۲- Adobe Premiere Clip (آیفون) یک گزینه ساده دیگر برای دستکاری ویدیوهای اسلوموشن در گوشی های آیفون است. برای استفاده از این اپلیکیشن باید یک حساب کاربری بسازید اما این کار به شما اجازه خواهد داد که در ادامه کار خود را با دیگر نرم افزارهای پیشرفته ادوبی مرتبط کنید. در این اپلیکیشن می توانید کلیپ ها را به چند قسمت تبدیل کرده و طول هر کدام را با استفاده از درصد تنظیم کنید که برای برای دقیق ترین سرعت نمایشی که می خواهید بسیار مناسب خواهد بود.

۳- effectum (اندروید و آیفون) نیز گزینه مناسبی برای تولید ویدیوهای اسلوموشن است. این اپلیکیشن افکت ها و گزینه های ویرایشی متعدی و البته یک رابط کاربری بسیار کاربردی دارد. تنها مشکل این اپلیکشن دقیق نبودن کنترل های آن است که در صورت نیاز به تولید یک ویدیو اسلوموشن بسیار خاص و بسیار دقیق برایتان مشکل ساز می شود.

۴- PowerDirector (اندروید) و Filmic Pro (آیفون) به شما اجازه می دهند که فیلمبرداری را به شکلی بسیار دقیق و حرفه ای تر انجام دهید. در حالی که اپلیکیشن های قبلی امکانات گسترده ویرایشی را در اختیار شما قرار می دهد، این دو اپلیکیشن به شما کمک می کنند که تغییرات و تنظیمات بسیار دقیقی را در نتیجه نهایی منظور کنید.

از دیگر اپلیکیشن های موبایلی مفید در این زمینه می توان به Video Slow Reverse Player، Slow Motion Frame Video Player، Videoshop – Video Editor و Hudle Technique اشاره کرد.

ساخت «دم رباتیک انسانی» در ژاپن برای داشتن تعادل

اگر شما هم مستعد لغزیدن یا از دست دادن تعادل هستید، از این رو شاید به راهکار غیرمعمول و متفاوت محققان ژاپنی نیاز داشته باشید: دم رباتیک. تیمی از محققان دانشگاه کیو در توکیو، یک دم رباتیک انسانی پوشیدنی را طراحی کرده اند که از طریق یک کمربند به بدن متصل شده و به شخصی که آن را پوشیده کمک می کند که تعادلش را حفظ نماید، دقیقاً مشابه همان کاربردی که دم در حیوانات دارد. این دم زیست تقلیدی بعد از بررسی و تحلیل پستانداران و مهره دارانی که دمشان نقش یک اندام اضافی مانند دست و پا را برای آن ایفا می کند ساخته شده است.

این دم رباتیک قطور و یک متری که به کمر فرد متصل می شود به چیزی شبیه آنچه که تنها در فیلم های علمی تخیلی می بینیم شبیه است. این دم که از صفحاتی شبیه مهره های ستون فقرات تشکیل شده مانند یک دم واقعی پیچ خورده و می جنبد. این دم رباتیک حاوی سنسورهای متعدد و ۴ «عضله» مصنوعی است که به آن امکان می دهند در پاسخ به حرکات شخص حرکت خاص و متوازن خود را داشته باشند. برای مثال اگر فرد به سمت چپ خم شود، دم او به سمت راست می چرخد و اگر به سمت پایین خم شود دم او به سمت بالا خواهد چرخید. این قابلیت حرکت در جهت مخالف بدن نیروی کافی برای تغییر تکانه بدن و مرکز جاذبه زمین را فراهم کرده که به حفظ تعادل و رسیدن به ثبات فیزیکی فرد کمک می کند. این پروژه که «Arque» نام دارد به رهبری یامن سارایجی، جونیچی نابشیما و کوتا مینامیزاوا صورت گرفته و ایده آن تابستان گذشته در ذهن این محققان شکل گرفت. سارایجی در این باره چنین گفته است: «ما به پاسخ این سوال علاقمند بودیم که چطور می توانیم بدن انسان را با تکنولوژی های پوشیدنی تقویت کنیم؟».

در ابتدا، این محققان کار خود را با نمونه های اولیه که از دم گربه و ببر الهام گرفته شده بود آغاز کردند که مشخص شد برای تاثیر بر تعادل بدن انسان بیش از حد سبک هستند. از این رو آن ها تمرکز خود را روی دم اسب دریایی قرار دادند زیرا بزرگ تر و سنگین تر از موارد قبلی بوده و مقدار تکانه و نیروی لازم برای کاربردی بودن در انسان را در خود داشت. به گفته سارایجی، دم مورد نظر آن ها باید حدود ۵ درصد وزن شخصی که آن را می پوشید وزن می داشت تا بتواند تاثیری در حفظ تعادل او داشته باشد. از این رو طول و وزن نمونه اولیه باید به خوبی با هم متناسب می بود. از آنجا که دم رباتیک مورد نظر به کمر فرد متصل می شد، فرد هنگام پوشیدن آن وزن چندانی حس نمی کند تا زمانی که این دم شروع به تکان خوردن می کند.

سازندگان تاکید دارند که این دم رباتیک هنوز در مرحله تحقیق و توسعه قرار دارد و به این زودی ها به مرحله تولید و استفاده عمومی نخواهد رسید. محققان امیدوارند که بتوانند ماهیچه های مصنوعی بیشتری به این دم اضافه کنند به نحوی که این دم بتواند واکنشی سریع تر نسبت به حرکات استفاده کنندگان از آن نشان دهد. همچنین آن ها در حال بررسی و تحلیل اثرات جانبی استفاده دراز مدت استفاده از این گجت پوشیدنی هستند. این تیم تحقیقاتی که یک سال گذشته را روی این دم کار کرده اند، دو هفته پیش برای اولین بار دم رباتیک اولیه خود را به نمایش عمومی درآوردند و بدین ترتیب شیوه عمل آن برای مخاطبان مشخص شد.

سارایجی در ادامه تصریح می کند: «ما علاقمند به همکاری با تیم های درمانی برای بررسی موثر بودن استفاده از این دم رباتیک روی افراد دارای اختلالات تعادلی هستیم. آینده بدن انسان ها با تکنولوژی پوشیدنی در ۵ تا ۱۰ سال آینده چگونه خواهد بود؟». علاوه بر کسانی که دارای اختلالات تعادلی هستند، این دم رباتیک می تواند برای کمک به سالمندان یا به عنوان ابزاری پشتیبان در کارهایی که به بلند کردن اشیاء سنگین نیاز دارد نیز به کار گرفته شود. همچنین این دم رباتیک پتانسیل استفاده در دنیای سرگرمی را نیز دارد به ویژه در زمینه واقعیت مجازی و بازخورد لامسه ای. برای مثال، اگر کسی از یک محصول واقعیت مجازی استفاده می کند، این دم رباتیک می تواند برای تقلید شرایط و فضای مجازی مورد استفاده قرار گیرد. اگر در فضای این واقعیت مجازی یک وزش باد قدرتمند به نمایش درآید، دم رباتیک می تواند تعادل شما را بر هم زده و این حس را ایجاد کند که شما در مقابل باد ایستاده اید.

این دم تنها آخرین محصول این تیم تحقیقاتی است و تحقیقات دیگری در زمینه آزمایش اندام های پوشیدنی دیگر و سیستم های پوشیدنی با قابلیت کنترل از راه دور نیز صورت گرفته که به استفاده کنندگان امکان می دهد بدن های خود را به اشتراک بگذارند. در سال های اخیر، ژاپن در زمینه تکنولوژی های پوشیدنی در جهان پیشرو بوده است. توکیو در سال ۲۰۱۵ میزبان نمایشگاه تکنولوژی ها پوشیدنی موسوم به Wearable Expo بود که بزرگ ترین نمایشگاه جهان در این زمینه بوده و در آن گجت های پوشیدنی زیادی از دستکش های الکترونیکی برای پیانیست ها گرفته تا کیمونوهای الکترونیکی به نمایش درآمد. برخی از این تکنولوژی ها بسیار جذاب هستند، برای مثال قلاده ای که به صاحب سگ می گوید که حیوان خانگی اش چه احساسی دارد.

برخی دیگر می توانند به شکلی قابل توجه سلامت و کیفیت زندگی استفاده کنندگان را افزایش دهند مانند اسکلت های پوشیدنی رباتیک که به کودکان با مشکلات نخاعی و بیماری های مرتبط با ستوان فقرات کمک می کنند که راه بروند. برخی بسیار کوچک و پیچیده هستند اما به همان اندازه نیز کاربردی، مانند استیکرهای ناخنی با بارکدهای قابل اسکن شدن که می توانند برای مکان یابی و تحت نظر داشتن افراد سالمند مبتلا به فراموشی و زوال عقل به کار گرفته شوند. سارایجی در آخر درباره این تکنولوژی های پوشیدنی چنین می گوید: «توانمندسازی افراد دارای ناتوانی یا افراد دارای بدن های ضعیف، امیدواریم که بتوانیم در آینده ای نزدیک به چنین سطحی برسیم».